Powiedziałam mu u mojej relacji z Top Gunem!

Tak, wiem. Miałam tego nie robić. Miałam nie mówić F o mojej relacji z Top Gunem i o wszystkim co się między nami wydarzyło, aby nie poczuł się jak plaster czy lekarstwo na niego, by nie poczuł się jak zastępstwo. Jednak jeden dzień sprawił, że wiele się odmieniło…

W poprzednim tygodniu umówiłam się z F., że do mnie przyjedzie w sobotę. Choć nie cieszyłam się specjalnie na tę okazję bo biorąc pod uwagę to wszystko o czym tu pisałam we wcześniejszej notce F. W pewnym sensie mnie zasmucił. Narzekaniem na pracę i tym, że nie chce udać się na studia. Jednak zgodziłam się, aby przyjechał. Przywiózł mi podkowę na szczęście. Widziałam, że nie był już tak spięty… Przegadaliśmy cały dzień. Okazał się mimo wszystko mądrym, inteligentnym człowiekiem, a na dodatek wierzącym tak jak ja. Byliśmy na mszy w kościele razem. Pierwszy raz byłam w kościele z kolegą. Zawsze chodzę z kimś z rodziny. Taka miła odmiana. Napisał mi, że również było tak fajnie, że nie może uwierzyć… Powiedziałam mu prawdę o oszuście. W tym dniu się nie bałam, pomyślałam sobie, że niech się dzieje co chce… postawiłam wszystko na jedną kartę… Nie wytrzymałam jak zaczął wychwalać Top Guna i mówić, że on nie chce nikogo skrzywdzić. Kiedy powiedziałam mu, że mnie przez rok oszukiwał, że czuję się oszukana i zmanipulowana był z szoku. Widziałam po jego twarzy, że mi nie dowierzał. Zawsze to był kochany wujek, taki dobry dla wszystkich a tu nagle spadła na niego moja wersja… Jednak jedno mi się spodobało bardzo. Nie stanął murem za nim. Powiedział, że ja mam prawo w takiej sytuacji czuć się oszukana i zmanipulowana… I wierzy, że czuje się źle. Tego na przykład sam Top Gun w ogóle nie widział. Według niego „jak ja mogłam czuć się źle?” Przecież nic się nie stało! – to była jego odpowiedź na wszystko, na każdą moja skargę na próby rozmowy o tym co mi zrobił, jak dał nadzieję a potem odrzucił, oszukał. Kiedy to powiedział, poczułam ulgę. Choć nie wiedziałam jeszcze po której stronie on stanie, to jednak poczułam się zrozumiana. Poczułam, że mogłam się tak czuć, że ta reakcja nie była przesadzona jak próbował mi pokazać Top Gun…. W końcu powiedział mi to ktoś kto zna całą sytuację! Dowiedziałam się też, że Top Gun mówił mu, jaka jestem fajna i jak dobrze nam się rozmawia razem. Nie wiem, po co mu to mówił…

Wieczorem porozmawialiśmy sobie o wrażeniach, jak nam się razem spędzało czas. Obydwoje byliśmy bardzo zadowoleni, ucieszyły nas takie małe gesty, a najfajniejsze było to, że poszliśmy na spacer i siedzieliśmy na ławce, słuchając muzyki i śpiewając sobie znane piosenki, okazało się, że słuchamy takiej samej muzyki! Była to ta sama ławeczka, na której dowiedziałam się o kochance Top Guna, którą tak bardzo kocha. Odczarowałam chyba ten park i tą ławeczkę z F. Bo przez tę rozmowę z Top Gunem wydawał mi się nie przyjaznym miejscem, tam w końcu dowiedziałam się prawdy o jego życiu i relacjach. Zauważyliśmy też oboje, że zgadzamy się w różnych aspektach życia i to nas obu cieszy bo jak mi napisał F. ” w tym kontekście może przeciwieństwa się przyciągają, ale podobieństwa mogą więcej”. To go też cieszy, że się tak rozumiemy, mnie też, bardzo. Z resztą, można było to troszkę przewidzieć, bo z Top Gunem również się rozumieliśmy a to przecież jego najbliższa rodzina. On nie wie, bo tego nie doświadczył. Nie miał nigdy dziewczyny na poważnie, jedynie przez dwa lata pisał z jakąś i chciał z nią być, ale nie dograli się.  Byli zupełnie inni. Powiedział mi, że doświadczył wojny poglądowej ale tylko pisząc, natomiast ja mu powiedziałam, że dlatego lepiej mieć podobne poglądy bo wtedy nie trzeba się przekonywać albo zmuszać kogoś do jakichś poglądów i dwie osoby mogą być szczęśliwe a nie tylko jedna,  bo zgadzają się z sobą w najważniejszych wyznawanych wartościach i celach. Ponadto F. okazał się naprawdę mądrym, oczytanym i kulturalnym facetem.

Cieszę się, że tak się to toczy, że on nie próbuje znów robić na siłę z tego przyjaźni i kumpeli ze mnie… i że dostrzega to, że się rozumiemy, bo z Top Gunem chyba tylko ja to dostrzegałam, że mimo wszystko się rozumieliśmy i potrafiliśmy rozmawiać. Z F. jest inaczej… On dostrzega małe gesty, potrafi się cieszyć z tego, ze mogliśmy siedzieć obok siebie w kościele na Mszy, że mogliśmy obserwować wiewiórki i, że się zgadzamy w paru wartościach.

„Uczę się ciebie na pamięć.
Niecierpliwymi palcami, 
Rozpaczliwie na pamięć .
Szeroko zamkniętymi oczami.
Czytam zachłannie od nowa 
całego zdanie po zdaniu.”

Reklamy

Sen…On mnie nigdy nie kochał. Chyba pora się odkochać…

Dziś pierwszy dzień odpoczynku. Pozdawałam wszystkie egzaminy! Jestem z siebie bardzo dumna w tej kwestii, że przy takim stanie dałam radę pozałatwiać tyle spraw i objąć rozumiem tyle nauki. Miałam dziś sen… jak zwykle śnił mi się Top Gun, ale dziś jakoś inaczej. Śniło mi się, że się bardzo kłóciliśmy, że mówiłam mu jakim jest dupkiem i, że gdybym wiedziała od początku co kryje w zanadrzu, nigdy bym na niego nawet nie spojrzała. Czułam do niego żal i złość. To prawda, dużo jest we mnie tych uczuć w stosunku do niego… Wczoraj znów poprosił mnie, żebym mu wysłała swoje zdjecie, na dodatek w nocnej koszulce. Kiedyś bym się na to zgodziła, ale nie teraz… Zdecyodowanie odmówłam i napisałam mu, że gra na kilka frotów, żeby takie zdjęcia uzyskać.  I ciekawe ile ich ma na telefonie od ilu kobiet. Na co on zaprzeczył i powiedział, że może moje zdjecia usunąć, jeśli chcę. To tylko zdjęcia. Zapytałam się go po co one mu były, na co odpowiedział, że po nic, po prostu, gdybym mu teraz takie zdjęcie wysłała to by się uśmiechnął, a jak nie to luz, bo tylko się wygłupiał…

Wniosek z tego jest tylko jeden. On nigdy mnie nie kochał. On nie rozumie co mi zrobił. Nie rozumie tego, że zrobił mi dokładnie to samo, co kochanka zrobiła jemu. Dał mi nadzieję na lepzy czas, na inne, lepsze życie, na poważną relację, a potem mi to wszystko brutalnie odebrał. Nie rozumie tego… nigdy nie byłam dla niego ważna, może mi tylko tak się wydawało? Tak, jak mówił, nie chciał, żebym odebrała to jako to, że mnie podrywa, starał się mi pomóc jak mógł, nie myślał, że mógłby być kimś więcej niż tylko kolegą. Nigdy mnie nie chciał tak naprawdę. Fakt, przekraczał granicę, zachowywał się tak, jakby mnie chciał, ale moze nie miała tego na myśli? Może to była z jego strony zwykła pomoc, którą ja odebrałam jako chęć zbliżenia się? Tak czy siak, on tego nie rozumie. Szczerze myślałam, ze jest mądrzejszy, że dostrzega pewne sprawy, że wie, co mi zrobił, jak mnie zranił. Faceci nie są zbyt domyślni… Niestety, jest jeszcze większym palantem, że tego nie widzi.

Doszłam do wniosku, że chyba pora się odkochać, do tej pory mi na nim zależało, nawet po tym wszystkim co mi zrobił, chciałam być przy nim, jakoś go wspierać, bo też nie ma łatwo, ale widzę teraz, ze to bez znaczenia, bo on i tak tego nie rozumie… Niby wie, ze dużo dostał ode mnie, niby kiedyś coś takiego powiedział, ale nie rozumie tego, jak bardzo zranił moje uczucia i mnie samą. Dając mi nadzieję na lepsze życie, a potem ją brutalnie zabierając, jeszcze oświadczają, ze to nie miało być zbliżenie się do mnie, tylko zwykłą pomoc. Tego, że przekroczył granicę intymności która jest zarezerowwana dla zwykłej przyjaźni też nie rozumie… że to zaszło za daleko chyba też, a może rozumie, ale to już jego sprawa. Dalej robi to samo. Dalej przekracza te granicę intymności i twierdzi, że to tylko kolezeńskie stosunki…. Rano myślałam, że będę musiała stoczyć wojnę, z sobą, ze woimi uczuciami, zeby się z tego wyplątać, a przynajmniej nie dać wplątać znowu w ten „romans”, ale teraz widzę, że staje się jakaś spokojniejsza. Przestaje mi chyba zależeć na kolesiu, który błogo żyje w swojej nieświadomości, a ja? Ja biorę leki, płaczę po nocach i nie umiem spokojnie spać. Nie taka jest tego współmierna cena. Pora zacząć żyć swoim własnym życiem i nie przejmować się nim, bo o tego i tak nie zrozumie, moich uczuć do niego, tego, co mi zrobił, a jeżeli ktoś tego nie zrozumie to tak jak z Panem ze skrzydłami, trzeba go zostawić i pozwolić mu żyć w tej swojej nieświadomości. Nie zależy mi na tym, żeby mu cokolwiek udowadniać. On mnie nigdy nie kochał, ja jego tak, ale chyba nie teraz, dziś coś we mnie pękło, coś się zmieniło. Ta myśl jakoś mnie uwalnia od niego, oddalam się od niego chyba coraz bardziej…

To trochę smutne, że zostaję znowu sama, kolejny facet, który mnie nie kochał. Ale muszę jakoś dalej żyć… Załatwiam sobie praktyki ze studiów, on mi pomaga, załatwić praktyki w swojej jednostce, ale zaczynam to traktować jak tylko zwyczajną koleżeńską pomoc. choć przyznam, że trochę dziwnie się czuję, w końcu tam poznał swoją kochankę, za którą tak szalał… Chyba przestaje mi zależeć… po co ma mi zależeć na kimś, kto i tak mnie nie rozumie? Chciałam mu tyle dać, nawet teraz być i wspierać, ale on chyba tego w ogóle nie widzi, tego co się stało, że przy nim jestem, może trochę tak, ale nie zdaje sobie sprawy z tego, jak bardzo mnie zranił, on chyba nie zasługuje na moją miłość…

Wysłałam mu też dziś słowa piosenki, którą wczoraj zamieściłam na fejsbuku, pomyślałam, a co mi zależy:

A dziś jadąc do lekarza widziałam całe pola rzepaku, to też takie zdjęcie 🙂

Zaczynam czuć trochę spokoju…

fog-3050078_960_720

Czy ja jeszcze potrafię kochać?

Wow, dziś 136 wpis na blogu… nie sądziłam, że aż do tylu dojdę i tyle tu wyklikam. Ostatnio pisałam o powstaniu nowego mojego blogu, na którym będzie moja twórczość. jednak po tym, jakie myśli napłynęły mi do głowy ostatniej nocy i po tym, co zrozumiałam dziś nad ranem, stwierdzam (jak na razie), że chcę się wymiksować na jakiś czas z większej działalności w sieci. Potrzebuję na chwilę obecną czegoś zupełnie innego- i dotarło to do mnie właśnie dzisiaj, po tym, jak zastanawiałam się, czy aby dam radę czasowo z dwoma blogami. Pewnie pewnego dnia moja twórczość się gdzieś pojawi, bo to, ze nie będę nigdzie zamieszczać swoich prac, nie znaczy, że nie będą one powstawać, ale na razie, potrzebuję po prostu czegoś innego w swoim życiu. A propo czegoś innego…

Właśnie czekam sobie na Pana ze skrzydłami, który ma przyjechać, tak więc się cieszę! Pogoda nareszcie zrobiła się bardziej przyjazna. Ostatnio czułam się jak na wirującej karuzeli i z niczym nie mogłam zdążyć. Stany emocjonalne też wirowały razem ze mną, rano czułam spokój i zadowolenie, wieczorem smutek i złość, albo na odwrót. To ciężkie do zniesienia…. Zauważyłam, że najgorsze są wieczory, to właśnie wieczorami napływają do głowy najróżniejsze myśli, czarne scenariusze i przychodzi lęk. Kiedyś umiałam spędzać wieczory jakoś przyjaźnie…

Ostatnio myślałam nad tym, co będzie jak rozstaniemy się z Panem ze skrzydłami? Znowu zostanę sama? Znowu będę pytać się dlaczego? Jak to będzie…? Wolałabym, żeby się to nie wydarzyło, ale patrząc na to wszystko co przydarzało mi się w życiu, nie wiem, czy mogę być czegokolwiek pewna…

Kiedyś, wstając rankiem i czytając pewien tekst pytałam samą siebie „Czy ja jeszcze potrafię kogoś kochać?” Pamiętam, jak dla Indianera byłam w stanie zrobić wszystko, a przynajmniej bardzo wiele. I choć czasem gryzłam się w sobie, robiłam to, co było dla niego dobre… Teraz już tak nie potrafię… Moja miłość przybrała bardziej ziemski wymiar. Przez to, jak inni potraktowali moje uczucia, zwyczajnie już nie chcę i nie mam siły na ich wielkie okazywanie i bycie „zawsze”. Stałam się nieufna i podejrzliwa, doszukuje się tylko wad… patrzę na zachowania przez pryzmat kolejnego ciosu… Pan ze skrzydłami zjawił się chyba w złym momencie mojego życia. I choć nie chcę, aby mi go teraz zabrakło, bo z jednej strony czuję się kochana, to wiem, że czasem daje mu popalić, niepotrzebnie….

5269709f46f66b352876905f2e5e037f-d4q03lg

Zjawił się wtedy, kiedy na dobre pogodziłam się już z samotnością i kiedy jedynym marzeniem nie było już tylko mieć się do kogo odezwać po długim męczącym dniu i wiedzieć, że Cię rozumie. Odeszłam od świata „miłości i miłostek”, całkowicie. I po raz pierwszy w życiu poczułam sie z tym dobrze. Dodatkowo zjawił się w czasie, kiedy niedawno skończyła się moja znajomość z M., a więc muszę się przyznać, że widząc zamiary Pana ze Skrzydłami co do mnie, po pierwszej rozmowie, zjeżyłam się… Pierwsza sytuacja  jaką pamiętam z nim prócz rozmowy to to, że na niego nakrzyczałam… I o dziwo, niczego nie usłyszałam w zamian, a muszę przyznać, ze słynie z tego, że mówi to, co myśli i się nie boi o konsekwencje, więc na uczelni wiele osób mówi, że jest zwyczajnie chamski i nie chce mieć z nim do czynienia. Druga połowa za to go kocha, za wiedzę, za inteligencję, za zaradność. Dziewczyny chcą mu dawać buzi za przyniesienie pączków, a inne, za rozwiązanie egzaminu… Na szczęście się nie muszę obawiać o jego reakcję… Kiedyś jedna kobieta w pracy chciała go przytulić, w podziękowaniu za znalezienie jakiejś części, a wtedy jeszcze się w ogóle nie znaliśmy. Duże było podobno jej zdziwienie, kiedy odsunął się i powiedział, że nie będzie tulił obcych kobiet. Potem się przez tydzień z niego śmiali w pracy, ze odrzuca niewiasty. No, trzeba przyznać, że Pan ze skrzydłami jest trochę dziwny i mocno specyficzny, ale jedyny w swoim rodzaju.

Właśnie sobie tak siedzę i czekam i zastanawiam się, czy ze mną wszystko w porządku… No nic, pomyślę o tym później, na razie spróbuje się cieszyć weekendem majowym 🙂

sasanka_zwyczajna4

Znaleźć to, w co będę mogła uwierzyć!

Szykuje się kolejna trudna noc, kolejny bezsenny czas i kolejna przestrzeń wypełniona myślami. Jednak pośród tych myśli, szeregu nieusystematyzowanych emocji, pytań i zastanowień zaczynam powoli wiedzieć czego tak naprawdę szukałam przez te wszystkie lata, gdy było mi ciężko i szukam nadal… Powoli zaczynam się odnajdywać na tej ścieżce wiecznych poszukiwań. Teraz, kiedy zostałam sama, całkiem sama. Kiedy mentalnie nie znajduję nikogo, kto mógłby mnie zrozumieć, moja matka znalazła swoje wielkie szczęście, nagrodę życia i choć niby okazuje jakieś chęci kontaktu ze mną, to jednak zmieniła się i ma zupełnie inne podejście do życia, a w sumie może to ja się zmieniłam…? Nie potrafię jej zrozumieć, ale zostawiłam to. Ją i ludzi, którzy mają swój świat i którego ja nie jestem w stanie zrozumieć, a oni mojego… Chomiczkowa się wyprowadziła, obecnie nie mam kontaktu z nikim ze znajomych, wszystko się jakoś urwało… Zostałam sama… pozostał mi jedynie mój zwierzak, jak kowbojowi przebywającemu na pustym stepie. Ale to właśnie w takim stanie zaczynam rozumieć czego szukam. Własnej filozofii życia! Siebie i… czegoś w co mogłabym uwierzyć! Tak bezgranicznie, nie pytając o nic, po prostu uwierzyć. Do tej pory patrzyłam na innych ludzi, może zbyt często się porównywałam? Może zbyt dużo od nich wtopiłam w siebie, w swoje myślenie? Choć zawsze byłam jednostką dość oryginalną, to jednak matka miała na mnie duży wpływ. Teraz, kiedy mniej z nią przebywam jakoś instynktownie zaczynam oddalać się od jej schematów… Myślę, że w tym jest coś z DDA. Plan działania co do M. częściowo opracowany, nie dawało mi to spokoju… widocznie czegoś innego od siebie oczekiwałam w tej sprawie. Chciałabym mu tyle rzeczy opowiedzieć i… może opowiem, a przynajmniej jakoś dam mu znać, że emocje są dla mnie ważne, może to przyciągnie go na dłuższy czas w moje strony, a wtedy porozmawiamy… ale nic na siłę, nie zamierzam nikogo zmuszać, myślę jednak, że raczej zmuszać go nie będę musiała 🙂 Nie wiem, co będzie, myślę, że spróbuję to jakoś poukładać, to w końcu moje życie! I nie mogę pozwolić, żeby ktoś robił z nim co mu się podoba… A sama na razie jestem pomieszaniem z poplątaniem. Czuję od dłuższego już czasu, że mam wiele twarzy, wiele myśli, wiele sposobów myślenia. Zupełnie różnych. Raz sentymentalnych, raz twardo stąpam po ziemi… To długo już trwa… Ale w sumie, czy muszę się określać? Chyba nie, ważne, żeby być sobą! I jeśli to jest na prawdę moje, to jest to fajne i dobre!

Zabezpieczony: Kim tak na prawdę był i jest Indianer?

Treść jest chroniona. Proszę podać hasło:

Bluesowe Opowieści powracają!? Co się dzieje!?

Cześć, czołem i tak dalej 🙂 Wracam do pisania, dzielenia się przemyśleniami, komentarzami, częścią mojego życia, esejami filozoficznymi i…wierszami :)Egzaminy pozdawane (mam taką nadzieję, więc mogę się wziąć za coś, co uwielbiam, a więc za pisanie.) Nie było mnie jakiś czas, jednak przez ten czas wcale nie odeszłam od świata bluesa, muzyki, rocka, tych historii i…wspomnień. Wręcz przeciwnie. Poznałam drugą z10197815Q,Oddzial-zamkniety-stronę tego jakże ogromnego, jak się okazało świata. A, że tworzywem dla piszącego jest praktycznie wszystko to, co znajduje się wokół niego, mam teraz sporo tematów i nowych przemyśleń, choć sądzę, że ze starych też przydałoby się coś poruszyć na łamach tego blogu. No nic, lepiej późno niż później…

W mojej egzystencji na tej ziemi sporo się ostatnio działo, jakieś strzępki suchych informacji dawałam Wam, drodzy czytelnicy, w biegu, pomiędzy odkładaniem jednej książki, a zaglądaniem do drugiej… Na szczęście to już mam prawie za sobą i teraz mogę skupić się na analizie tego wszystkiego, co się wydarzyło… Chyba o dziwo… dobrego! Aż sama się dziwię momentami. Pewnie część spełznie na nic, ale myślę, że warto choć pocieszyć się tą krótką chwilą…  W sumie to zaczęło się od tego, że… a masz! Przypadkowo, bardziej z nudów niż chęci zostania fotografem, założyłam sobie pewne konto… I w sumie sama nie wiem, jak to się stało, poznałam tam Nietoperza… Mimo usilnych moich wzbraniań, bo jak wiem z doświadczenia internetowe znajomości nie kończą się dobrze. Byłam w takich dwóch układach. Potem było szantażowanie, kłamstwa, poniżanie, żądanie nie wiadomo czego… ale o tym napisze innym razem. Zaczęliśmy pisać… ale nie chciałam się w tę znajomość „ładować” od razu, więc odpisywałam lakonicznie… Jednak jak dało się wyczuć, nalegał, pisząc nawet o moich pasjach, gdzie nie ma ogromnej wiedzy, a, że bardzo miło się pisało, tak krótkie rozmowy zamieniły się w długie listy, których treść była praktycznie o wszystkim. Stopniowo dowiadywałam się o nim wielu rzeczy, on o mnie też coś… To głupie, wiem. Zniechęciło mnie troszkę to, że pije, więc powiedziałam mu o moim urazie do alkoholu i częściowo o tym, co przeszłam w swoim życiu… Nie wiedziałam, czy dobrze robię, przecież go nie znam. Do tej pory czasem się nad tym zastanawiam. Nie mniej jednak stało się, wie. Ciężko mi komukolwiek zaufać… nawet bardzo.

Jednak Nietoperz okazał się bardzo wyrozumiałym, umiejącym słuchać jegomościem, do tego potrafi chętnie pomóc, choć niekiedy wymaga to podjęcia konkretnych działań i wspiera, przynajmniej jakoś tak… mentalnie… Kiedy znowu zaczął do mnie wypisywać jakiś dziwny koleś, to go sprawdził tak po prostu, żebym wiedziała przynajmniej z kim mam do czynienia. Nawet bez mojej prośby, tak sam z siebie. Dawno już nie spotkałam takiej osoby, bezinteresownej i zawsze z miłym słowem.  Z drugiej strony jednak ta znajomość zaczyna mnie trochę przerażać… Bowiem Nietoperz to… ISTNA KOPIA INDIANERA! Kim on tak naprawdę jest i był dowiecie się myślę, w niedalekim czasie, choć to będzie jeden z trudniejszych dla mnie postów. Słucha takiej samej muzyki, tych samych zespołów… Właściwie to przez muzykę żeśmy się poznali i zaczęli rozmawiać. Gra, choć amatorsko i, co najlepsze z tego wszystkiego- Wyraża siebie za pomocą piosenek i ich tekstów!! Do tego ma podobne wartości co On z okresu, w którym jeszcze dobrze go pamiętam… Boże… Nie mogłam w to uwierzyć, chyba nadal w to nie wierzę! Wiem, że każdy jest inny, ale jak pierwszy raz po czterech latach dostałam… piosenkę zamiast zwyczajnych słów to nie mogłam jakoś pohamować wzruszenia tą sytuacją… Nie wiem, co o tym myśleć. Są na przykład takie chwile, w których ja o czymś myślę, a on dodaję piosenkę z takimi samymi słowami i z tym samym problemem… Nie potrafię tego pojąć, zrozumieć, 51120398001551364d99f312wytłumaczyć jakoś logicznie… Takiego czegoś doświadczałam tylko mając jeszcze kontakt z Nim. Potem nigdy więcej… I dopiero teraz, po tylu latach, kiedy zobaczyłam Nietoperza  uświadomiłam sobie, że tak cholernie mi tego brakowało. Wiem, że zapewne większość z Was powie, że to głupie. Bo być może tak jest… Kiedyś chciałam być pragmatyczna, teraz wiem, że nie potrafię. To jest takie poczucie czegoś tak dziwnego, że ciężko to opisać słowami. Poczucie zrozumienia? Poczucie, że ktoś rozumie mój dziwaczny świat? Kiedyś pisaliśmy sobie o inności wśród ludzi, o odrębności. Dwie minuty później zobaczyłam piosenkę mówiącą o tym, że dużo dzieli mnie i jego od innych ludzi. Zrozumienie bez słów? Ja nie wiem jak to się dzieje! Nie wiem, jak to możliwe! Mamy taki sam odbiór muzyki, tak samo ją czujemy… Dodatkowo „biegają” za nim wszystkie internetowe laseczki, te od słitfoci… tak jak za moim dawnym… Trochę mnie to odpycha, ale z drugiej strony… Podobne spojrzenie na świat, podobne założenia… i właśnie to coś, czego nie da się zapisać. A czułam to tylko przy Nim, inaczej chyba czuć nie mogłam, gdyż to była pierwszorzędna forma kontaktu… Wiem, to dziwne. Nie przejmujcie się, jeśli nie rozumiecie… Świat ludzi, którzy czują inaczej jest mocno skomplikowany… Ha, co więcej, byli na tym samym koncercie… Mam nadzieję tylko, że się nie poznali, choć jakoś nie mam na razie śmiałości pytać. Obawiam się, że musiałabym opowiadać, wyjaśniać, a sądzę, że to jeszcze nie ten etap. Z resztą to dla mnie ciężkie… Choć to śmieszne i może wydać się irracjonalne kompletnie…( może stwierdzicie, że mam nadinterpretację rzeczywistości, a może i tak jest), ale pierwszym takim słowem z jakimś ładunkiem zaangażowania się w relację (obojętnie jaką) było co? „Ufam Ci!” Dokładnie to samo usłyszałam od Niego… To samo! Te słowa brzęczą mi po dziś dzień w uszach… Choć już chyba nic nie znaczą… Potem było jeszcze coś w typie, że nie chce mnie skrzywdzić, ani zawieść. Nie wiem, na ile mam to brać do siebie. Myślę, że fajnie jest na dziś dzień, a co będzie… tego nie wiem. Gdzieś tam w myślach chciałabym się z nim spotkać za jakiś czas. Zobaczyć, czy moje wrażenie jest prawdziwe i czy na prawdę istnieje taki ktoś…?