Dawne rozmyślania…

Z dawnych lat… o tym, jak zmienia się człowiek…

***

Wczoraj pisałam o przyjaźni. Przyznam szczerze, że byłam trochę zawiedziona sytuacją, która miała miejsce, a dotyczyła mojej koleżanki. Jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności, równo z zamieszczeniem na blogu cytatu „Nigdy nie walcz o przyjaźń, o prawdziwą nie musisz, o fałszywą nie warto”, na moim telefonie pojawiły się dwie nowe wiadomości od M. Kiedy zobaczyłam ten fakt, uśmiechnęłam się. Powinnam się cieszyć. Powinnam… i pewnie w głębi duszy się cieszę, ale z drugiej strony, po tym zdarzeniu stałam się jeszcze smutniejsza niż byłam przedtem. Resztę dnia spędziłam słuchając muzyki, bo nie potrafiłam zająć się niczym konkretnym. Czekałam czy napisze coś jeszcze, po mojej odpowiedzi. Czułam się tak, jakby zajęcie się czymś konkretnym było w tej sytuacji złe, tak, jakbym miała siedzieć i wiecznie czekać. Nie rozumiałam tego stanu oczekiwania, ale nie mogłam się na niczym skupić… Próbowałam jeszcze raz ogarnąć w myślach to wszystko, co się wydarzyło w wakacje, później ślub. Próbowałam odkryć motywacje takiego, a nie innego zachowania z jego strony- a przecież to nadaremne…bo i tak jej nie zrozumiem, o ja głupia! Dlaczego sama siebie zadręczam! Nie wiem, co się dzieje, ale od czasu ślubu stałam się jakaś nieswoja, moje myśli gdzieś uciekają, nie mogę niczego pojąć, zrozumieć tego wszystkiego. Mam wiele obaw, nie rozumiem sytuacji, w jakiej się obecnie znalazłam. Nie wiem, jak na to wszystko mam spojrzeć, kogo za kogo uważać, jak się zachowywać… Nie wiem! M. przypomina mi tak cholernie mojego najlepszego przyjaciela, za którym tak bardzo tęsknię… Mam totalny mętlik w głowie i od czasu do czasu po moich policzkach spływają łzy, chyba łzy zagubienia…

Dzisiaj dostarczono mi zdjęcia ze ślubu mojej mamy. Rodzina popadła w całkowitą wręcz euforię, wychwalając każde jedno ujęcie, każdą jedną postawę, każdy jeden ruch na fotografiach. Wszyscy się niezmiernie cieszyli, oczywiście mnie także zawołano do tego, jakże wesołego grona, abym cieszyła się razem z nimi… Oczywiście nie tu jest problem, bo powiedziałam, że się cieszę, że ładne, że ja brzydko wyszłam (rzeczywiście się sobie nie podobam) i tyle… Radość z tego co jeszcze słyszałam trwała około piętnastu minut, później na szczęście pojawiły się inne tematy. Więc mnie już nie męczono zachwytami… Czasem to, że nie okazuję euforii, radości nie oznacza, że się nie cieszę. Po prostu nie opowiadam o tym całemu światu, mówię raz i myślę, że osoby do których to mówię powinny przyjąć taki stan rzeczy. Później były jeszcze uściski, inne zachwyty, opowieści o nieskończonym szczęściu… Jednak sytuacja z dzisiaj uświadomiła mi jedną rzecz, która mnie wręcz przeraża. Zostałam wychowana w przekonaniu, że moja mama zawsze musi być obdarzana wszystkimi możliwymi komplementami, radością, zadowoleniem ze strony rodziny. W kilku słowach, mam robić wszystko, aby moja mama była szczęśliwa i zadowolona, gdyż nie miała prostego życia i przeszła przez wiele problemów.  Tę drugą część stwierdzenia jestem w stanie przyjąć. Ale z wychowania w takim założeniu wyszło tylko jedno. Całkowicie odsunęłam swoje życie na drugi tor, zawsze była tylko moja mama, która w obecnej sytuacji stała się jak moja siostra. To ją udało się szczęśliwie wydać za mąż, więc cała rodzina się cieszy, gratuluje itd. Szczęściu nie ma końca. A mnie w tym wszystkim nie ma. Nauczono mnie, że jej się to należy. Czasem w takich sytuacjach chciałabym po prostu zniknąć stamtąd. Zawsze z nas dwóch najlepsza była moja mama. Moja mama i reszta mojej rodziny tak naprawdę mnie nie zna. Nie dlatego, że z nimi nie rozmawiam, tak jak większość młodych ludzi. Akurat mam dobry kontakt z rodziną, ale oni mnie nie znają. W obliczu mamy jestem fajną, chyba wciąż jeszcze nastolatką, która mało wie o świecie, nie wie nic o relacjach damsko-męskich i uczuciach, zawsze jest radosna oraz wesoła i cieszy się jej niesamowitym szczęściem. Inni w ogóle nie posądzają mnie nawet o złożoność psychiki, o wewnętrzne problemy czy rozterki. Przecież wszytsko mi wytłumaczyli na drodze wychowywania, wiec mam tak żyć, a jeżeli tak żyję, to nie będę mieć problemów czy rozterek, bo zostały one rozwiane… Najwięcej o mnie chyba wie babcia, ale ona wie, nie za bardzo potrafi zrozumieć w jakich kategoriach ja myślę. Hm… przynajmniej jestem wdzięczna, że mogę powiedzieć czasem prawdę do kogoś. Z moją mamą… Nie, nie jestem zazdrosna o własną matkę, tylko po prostu obserwuję…

samotnosc-670x419

A co gorsza, po tej dzisiejszej sytuacji dotarło do mnie coś jeszcze straszniejszego. Wstydzę się przed rodziną , a zwłaszcza przed moją mamą tego, że mogłabym być szczęśliwa! Przecież też jestem młodą kobietą, przecież też mogłabym przyprowadzić do domu kogoś, żeby go poznali, powiedzieć, że to jest mój chłopak, że chciałabym, aby go poznali. Przecież powinni się cieszyć…. W rzeczywistości ja sobie tego nawet nie wyobrażam! Nie wyobrażam sobie siebie z kimś, kogo by mogli poznać… Jak to, ja z kimś? Przecież to moja mama ma pierwszeństwo do szczęścia i do miłości. Oczywiście nie utożsamiam tutaj miłości ze szczęściem, bo to nie to samo, ale… To ona zawsze mogła opowiadać im o swoim szczęściu, dojrzałych wyborach jako dorosła kobieta ( Niedojrzałych też niestety trochę było w jej życiu, jednak tego nikt nie pamięta.), ale, że ja? Ja przecież zawsze byłam uśmiechniętym dzieckiem, nic nie wiedzącym o życiu… Które za wszelką cenę starali się chronić przed złem, a więc i przed złymi relacjami z osobnikami płci przeciwnej i przed swoimi własnymi życiowymi decyzjami też… Ta cała sytuacja wydaje mi się nienormalna. Przecież to ja powinnam właśnie rozpoczynać swoje dorosłe życie, wkraczać w swoje życie, podejmować swoje własne decyzje, nawiązywać swoje własne znajomości międzyludzkie ze wsparciem rodziny, a tutaj cała energia pomocy przy wkraczaniu w dorosłe życie i szczęście jest skierowana w stronę mojej mamy i jej męża oraz układaniu życia przez nich. Nie wyobrażam sobie zachowania mojej rodziny, gdybym to ja chciała zacząć inaczej żyć nich dotychczas. Przypuszczam, że by się tak nie cieszyli, bo przecież ja nie popełniłam w życiu błędu, tak więc wszyscy spodziewają się, że będę w swoim wkraczaniu w dorosłość nieskalana i czuję,że ode mnie tego oczekują. Zakładają,że u mnie to będzie raczej normalne, że będę robić to, co sobie zaplanowali czyli studia, a chłopaka to mam rozpocząć szukać z dniem otrzymania dyplomu ukończenia uczelni. Też bym chciała, bo wiem, że nauka to inwestycja w siebie, ale muszę przy tym jakoś żyć, zawierać znajomości, odnaleźć swoją drogę, swoje cele, to jest przecież moje życie! Ja nigdy nie zawiodłam, to nie ma się z czego cieszyć, bo nie zawiodę i to będzie normalne. Jak coś to wzmogą swoją czujność, zakazy, nakazy i dyktowanie co jest dobre, a co złe. Moja mama -zawiodła, ale wróciła, wiec jest ogromna radość. Cudownie, że wykazują się postawą ojca syna marnotrawnego, ale ja czasami chciałabym zniknąć. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której mogłabym kiedyś cieszyć się życiem z ich pełną akceptacją. Przecież jeżeli będę miała kiedyś kogoś bliskiego to chyba będę się ukrywać niestety… Nie wiem, jak to będzie dalej, wiem, że mam problem w związku z tym i ,że moje dalsze życie nie będzie łatwe. Nie wiem, czy będę potrafiła budować zdrowe relacje międzyludzkie, jeżeli sama sobie nie dam przyzwolenia i prawa do bycia szczęśliwą przed sobą i nie przyznam się kiedyś do tego przed innymi… Wiem tylko, że mam dwie drogi, jak z resztą z każdej sytuacji życiowej. Albo się poddać, albo walczyć dalej. Albo przyjmę postawę uległą i rzeczywiście zniknę w euforii i radości nad sytuacją życiową mojej mamy, odsuwając siebie na bok w przyszłości, albo będę walczyć, zawezmę się i bez względu na reakcję innych uznam, że moje poczucie satysfakcji w życiu też coś oznacza… Bardzo kocham moją rodzinę, bo tylko ich mam, a ze szczęścia mojej mamy bardzo się cieszę, bo przecież wiem, jak czuje się samotny człowiek, tym bardziej kobieta…Ale nie mogę z tego powodu odsuwać swojego życia na bok i uważać za niewartościowe…  Już samo to, że piszę bloga coś mi daje w tej sytuacji, bo mogę tu zapisywać swoje myśli, a nie zdanie innych, powoli sama dla siebie zaczynam uświadamiać sobie, że moje przemyślenia też coś znaczą… przynajmniej w tym moim, małym świecie.

Wspomnienie kilku pseudohitów, czyli „Ona czuje we mnie piniądz”!

Wracam do pisania blogu dzisiaj z moją kotką Sarką na kolanach 🙂 O czym to ja chciałam… A tak, dużo się ostatnio dzieje. Ja taka zajęta. W 20160813_161752zeszłą sobotę miałam być w Łodzi z kilkoma panami (zdj.) Tak, to ten na koniu, nie ci obok 🙂 … Nie wypaliło. Za to przypomniało m się ognisko, które spędziłam trzy lata temu siedząc na dworze do późna w ostatnią sobotę września i słuchając utworów Nirvany. Wielcy są, oj wielcy! Za dużo wspomnień z tymi piosenkami się w mojej głowie wiąże, wiec przejdę do innego tematu. Sarka się rozwala na moich kolanach…

Wpis miał być wcześniej, ale jakoś nie mogłam znaleźć motywacji, a i tryb życia skłania mnie bardziej do przebywania na zewnątrz niż w pomieszczeniach, przy komputerze… Ostatnio czas mija mi na wyczekiwaniu. Nowa akcja zaplanowana, prawie zorganizowana, ma wypalić. Może się uda, na razie nie będę jeszcze niczego tutaj pisać, bo przedwcześnie… Zaznaczam tylko, iż nie jest to (jeszcze 🙂 napad na bank i rozbój… Czekam, czekam… i temu czekaniu jakiś lęk towarzyszy. Jak to wszystko wypadnie, jakie złożą się okoliczności, czy będzie dobrze, czy zostanę odebrana tak, jak chce? To wszystko ma się okazać… Dlatego jakiś niepokój z tyłu głowy mną powoduje. 

Nie zadręczam się jednak tym, przypuszczam, że nawet zdarzenie z kategorii porażki zniosłabym teraz lepiej niż jakiś czas temu. Oczywiście rodzina wpadła na pomysł, że na „akcję” ma ze mną jechać M. Nie będę im tłumaczyć dlaczego tego nie chcę, za dużo wszystkim tłumaczę…  W pierwszej chwili nie dawało mi to spokoju, jednak potem jakoś się uspokoiłam i stwierdziłam, jeśli chce, to niech jedzie. Ja się tam nim zajmować nie będę. Na końcu pewnie i tak usłyszę, że to nie jego klimaty. Najgorzej chyba będzie jak podejdzie i przytuli, M. to świetny aktor, potrafi zagrać wszystko. Bez emocji. Z resztą, wiem już mniej więcej dlaczego może się tak zachowywać. Jego zachowanie jest lekko psychopatyczne. Przypomina mi zachowanie byłego Chomiczkowej, a on nie jest w pełni normalny, przynajmniej w moim odczuciu. Tacy ludzie mają skrajne motywacje i nigdy nie można rozpoznać, jak zachowają się w danym momencie.  Ciągła niestabilność…To karuzela…

Nie mam siły na dzieciaka, który sam nie wie czego chce i ma zmienne motywacje, sposób zachowań, gra… W głębi duszy mam nadzieję, że nie będzie miał czasu, żeby ze mną pojechać. 

Pojechane młode wilki nie wypaliły i przepraszam Was za to! Usunęłam blog, bowiem moje życie się zmieniło i choć w głowie mam ciągle zamysł na parę tekstów sprzed pisania blogu oraz parę autorskich to nie wiem jeszcze dokładnie, jak się do tego zabrać. Być może na dniach coś powstanie, być może…  Nie obiecuję. 

Wczoraj znudziła się mi już muzyka, której codziennie słucham,, z rodzaju tych ciężkich kawałków, szeroko pojętego rocka, bluesa i tym podobnych, a że humor mi się popsuł, pomyślałam, że włączę sobie hity z dyskotek wakacyjnych. Uwaga, uwaga! Ogłaszam wszem i wobec, że hity te są z gatunku disco, co jest ogromnym szokiem dla mnie samej, bo uwierzcie mi, że NIGDY w życiu nie słuchałambackground-dyskoteka tego chłamu! Nigdy! Nie cierpię tego rodzaju muzyki! Jest ona dla mnie jakimkolwiek zaprzeczeniem pisania tekstów  i tworzenia bitów. Lepiej, gdyby ci ludzie po prostu niczego nie „tworzyli”. Lepiej dla nich i dla nas… W najwyższym stadium konieczności „tworzenia” mogą zmienić dilera. 

No, ale puściłam, pierwszy raz w życiu ten chłam. Pamiętam, że będąc tam, piosenki te mnie rozwalały od środka, no bo jak miały nie rozwalać, kiedy wszystkie są…  miłości i zaczepkach. Jednak coś się we mnie stało takiego, że już mnie nie rozwalają i nie smucą. Przepracowałam… brawo ja! 🙂 Słuchając tych tekstów, co prawda tak durnych, że nie da się tego opisać, wpadłam znów w taką atmosferę tamtego czasu. Kompletnie się oderwałam od rzeczywistości. I dobrze! Pomyślicie, że usilnie w tym chcę tkwić. Może tak się wydawać, ale nauczyłam się od tamtego czasu właśnie raz na jakiś czas oderwać myśli od rzeczywistości, czego nie umiałam zrobić wcześniej. Czymkolwiek, to może być piosenka, pasja, obserwacje. Jest mi z tym lepiej 🙂 

Tak sobie słuchałam, słuchałam i… teraz już wiem, czemu zawdzięczam też taką atmosferę w głowie w późniejszym czasie wyjazdu i… takie moje pomysły… 

Ona lubi pomarańcze; miała suknie kolorową, czarne getry, czapkę i bluzę sportową; przez twe oczy zielone, zielone oszalałem… albo ona czuje we mnie piniądz, wystroiła się jak Beyonce, patrzy na mnie drinka pijąc, bo wyczuła we mnie piniądz!

Po którymś takim kawałku nie wiedziałam już, jak te kapustę deptać dalej! Nie umiem tańczyć do disco polo, którego nie cierpię, wolę muzykę klubową i rytmiczną do tańca. 

Kawałki durne, ale ile śmiechu z tego teraz mam! A piniądz wymiata, tak się z tego tekstu uśmiałam! I potem się człowiek dziwi, że mu się włącza teoria wielkiego podrywu 😉 Ale prawdę mówiąc głupie to, bo głupie, ale coś te nuty w sobie mają, że stwarzają taką atmosferę „zaczepek”. 

Myśli przy szklance herbaty układane…

Znowu siadam by napisać parę słów w tym miejscu. Zastanawiałam się kiedyś nad tym, czy nie dać któregoś ze swoich tekstów do oceny przez innych, na jakiś portal literacki… Dochodzę jednak do wniosku, że chyba nie mam siły na to, aby być oceniana i krytykowana. Nie chcę w tym momencie mojego życia. Dzisiaj znowu kiepski dzień. Źle się czuję… jakoś lepiej mi z myślą, że teraz przynajmniej to rozumieją. Ona to rozumie. Matka. A przynajmniej próbuje. Czy mój świat to ona? Chyba nie do końca… Chcę pobyć sama ze sobą, chyba tylko to się liczy dzisiaj. Nietoperz nie odpisuję, ale przestałam się nad tym zastanawiać, pewnie napisze kiedyś… może… Wysłał piosenkę, która mnie rozwaliła. czasem mam wrażenie, że jest bardzo podobny… Dziś chcę mieć blog, szklankę dobrej herbaty i swoje myśli. Taki zamiar. Nie mogę znaleźć miejsca dzisiaj, nawet w słowach…Spacer, moje wieści. Jest tyle rzeczy nienapisanych… które gdzieś chciałabym zawrzeć, emocje… Może to już czas na porządniejszy wpis, w końcu nic teraz nie będzie mnie ograniczać!