Top Gun i dziewczyna…

Dziś dzień pełen wrażeń i uporządkowania swojego życia, tzn. mojego życia…

Rano rozstanie i ograniczenie kontaktu z Panem N. Napisałam mu, że kogoś poznałam, napisał, że w wobec tego musimy ograniczyć kontakt… Zgodziolam się na to, nie chce mu robić zbędnej nadziei. Napisał jeszcze, że za poważnie wziął niektóre moje słowa…

Wiem, zawiodłam go, myślał, że będziemy razem… On mnie niestety zawiódł wiele razy… Nie jestem w stanie z nim być, za bardzo się boję… To byłoby jak spacerowanie po równi pochyłej…

Siedzuoalam z Top Gunem na zajeciach. Zaczęła do niego pisać jego była… Jak zwykle wysyła) a mu zdjęcia do obejrzenia na instagramie. Tak było od początku… A potem… Potem Top Gun mi powiedział, że ona mówi mu, żeby sobie kogoś znalazł i zaczął pisać z jakąś dziewczyną z portalu randkowego…

Pokazał mi jej profil oraz wiadomości…

Jest brzydka jak dla mnie choć umie składać zdania poprawnie. Rozmawiają o głupotach, umówili się w następną niedzielę, że ona do niego przyjedzie… Jak zwykle, zamiast jechać do niej, jeśli już chce ja poznać, to ona musi do niego jechać… No ale jeśli jest taka naiwna to niech jedzie…

Poczułam złość… Najpierw przyszedł mi do głowy pomysł, by do niej napisać o ostrzec ją przed nim, że to toksyk, że zniszczy ją, że ja zrani, że będzie ją zdradzał i pisał ze swoją byłą i tak…, jednak potem pomyślałam, że ona i tak mi nie uwierzy, uzna mnie za wariatkę jeśli opowiem jej o swojej relacji z nim… Mam jednak nadzieję, że dziewczyna przejrzy na oczy i kopnie go w tyłek wcześniej czy później. Może jest brzydka i naiwna ale nie chce aby zmarnowała sobie życie z nim…

Po przeczytaniu tych wiadomości rozpoznałam, że ja bajeruje, bawi się w elokwentnego aktora… W końcu znam go nie od dziś… Tak samo było ze mną…

Tak się cieszę, że w tym wszystkim mam mojego Żołnierza. Teraz to on jest moim całym światem… I to tak bardzo nie boli. Gdybym była sama, pewnie bolało by bardziej… Tak czy inaczej zrozumiałam jedno… Ze to definitywny koniec, nic z tego już nie będzie. Każdy z nas pójdzie w inna stronę…. Choć dziwi mnie nadal głupota Top Guna. Miał przed sobą osobę, która była gotowa mu dać wszystko , całe swe życie, miłość i serce… A on woli pisać z jakąś pierwsza lepsza laską… Jego wybór. Może to i wredne i niedobre, ale nie życzę mu dobrze… Nie chcę by był naprawdę szczęśliwy i by rujnował też komuś życie. On nie stworzy dojrzałego związku, bo on nie potrafi być szczery… Złamie serce kolejnej dziewczynie… Po co się chce z nią spotykać, skoro nadal czeka i kocha swoją kochankę? Pomyślał, jak ona by się czuła?

A ja? Kim ja byłam w tej całej układance? Zabawką? Lalką? Marionetką? Chyba tak… Nikomu tego nie życzę…

Powiedziałam ostatnio mojemu Zolnierzowi, że nikt mnie nie chciał wcześniej, że dla wszystkich tych chłopaków byłam tylko zabwka, byłam niechciana… Choć nie rozumiem czemu… Bo przecież i ładna jestem i nie głupia i potrafię naprawdę kochać, nie jestem fałszywa… A on tylko spojrzał na mnie powiedział, że nie rozumie tych facetów, głupie taki skarb przeoczyć , ale niezmiernie się z tego faktu cieszy, bo teraz jestem tylko jego i mnie nie odda nikomu!

Porównuję sobie teraz Mojego Żołnierza i Top Guna i widzę kolosalną różnice… Z nim nigdy nie umialismy szczerze i poważnie porozmawiać o tym co czuje… Nie umiałam… Nie mogłam, bałam się oceny, a z Żołnierzem… Mogę porozmawiać o wszystkim o czym tylko chce… Na poważnie i na śmiesznie… Zawsze…

Dziś widziałam rozmowę Top Guna z tą dziewczyną… Żenada… Nie potrafią w ogóle na poważnie porozmawiać, piszą o pierdołach, o jakieś karze dla niej… Ze musi ją Top Gun ukarać… Rozmowa na poziomie dzieciakow.

W takich chwilach cieszę się, że mam Żołnierza mojego. Powiedziałam dziś Top Gunowi, że mam chłopaka i jestem szczęśliwa…

Po powrocie do domu w przypływie złości usunęłam wszystko co kojarzyło mi się z Top Gunem. Wiadomość sprzed 2 lat, cała konwersacja poszła, wiadomości do jego siostrzenca F., zdjęcia, które miałam od niego, z nim, jego, wszystko usunęłam…. Nie mam nic… Mam za to chłopaka…

Ostatnio rozmawialiśmy o wspólnym mieszkaniu… Co zrobimy z domem i jego mieszkaniem… A jutro, z okazji Dnia Kobiet zabiera mnie na skałki na Jure Krakowsko- Częstochowska. Podobno są tam piękne widoki… Bardzo się cieszę na te wycieczkę… Bo nigdy tam nie byłam… Z przyjemnością zobaczę, no i pobędę z moim chłopakiem… To jest najlepsze! Że spędzimy wspólnie czas…

milosc-i-seks-znacza-to-samo

 

Szaleństwo!

Nigdy chyba nie pisałam co przydarzyło mi się na pewnym forum, jakoś około roku temu. Otóż, na pewnym forum, około roku temu poznałam pewnego chłopaka, który miał bardzo trudne dzieciństwo. Wymieniliśmy wtedy parę maili, jednak później on napisał, że to mu nie pomoże i kontakt się urwał. Nie próbowałam się nigdy z nim kontaktować, po prostu, uszanowałam jego decyzje, nie stał się też wtedy dla mnie nikim ważnym, to też przeszłam nad tym do porządku dziennego. Ot, koleś z netu nie chciał kontaktu…

Po roku czasu, przed świętami, nagle otrzymuję wiadomość od niego… Że mnie bardzo przeprasza, że nigdy o mnie nie zapomniał, że nie wiedział co robi, że to wszystko nie tak, jest ciekawy co u mnie słychać… Najpierw byłam zła, bo w sumie po roku nagle się odzywa ni z gruchy ni z pietruchy, ale potem pomyślałam sobie, „no dobrze, to tylko luźny kontakt”, za chwilkę i tak się rozleci, a mogę zamienić parę słów. I tak zaczęliśmy rozmawiać, najpierw pisać, potem on zadzwonił…

Aby cała historia była logiczna muszę opowiedzieć czego doświadczył ten młody chłopak. Otóż, pochodzi on z rodziny alkoholowej, gdzie oboje rodzice pili, miał młodszą siostrę, którą się opiekował. Matka biła ich obojga. W końcu, kiedy miał 13 lat, zabiła się na jego oczach, zostali sami z ojcem i siostra, którą musiał się opiekować bo była młodsza. Ojciec pił, nie było nikogo bliskiego, kto by pomógł dzieciom, tak zaczął spotykać się z towarzystwem, które wciągnęło go w narkotyki. Tak mijały lata… Obecnie rzucił narkotyki, tak przynajmniej twierdzi. Pracuje, wyprowadził z domu siostrę, by miała się gdzie podziać.

Zaczęliśmy rozmawiać i… okazało się, że się rozumiemy, mamy te same mechanizmy, oboje byliśmy bohaterami w domach gdzie rodzice pili. Okazało się też, że jest to bardzo inteligentny chłopak… Z najlepiej zdaną maturą w szkole w klasie prawniczej… Chciał iść na prawo ale nie udało się przez sytuację jaka była w domu.

Muszę przyznać, że byłam w szoku, w końcu ktoś mnie zrozumiał moje obawy, moje leki, perfekcjonizm, który mi towarzyszy (on ma to samo). Również interesuje się wieloma rzeczami, ma szerokie horyzonty, mogę z nim o wszystkim porozmawiać, on że mną też. Mówi mi też, że to niesamowite, że mnie poznał, taką osobę jak ja i że się tak dobrze rozumiemy…   To wszystko jakby jest dla niego niezwykłe. Wspiera mnie w nauce, możemy porozmawiać o wszystkich naszych problemach. Nie muszę ukrywać mojej historii, jak przed wszystkimi do tej pory… To miłe uczucie. Mogę być sobą.

Prócz tego jakoś w święta poczułam, że moje relacje nie mają sensu… Dotarło to do mnie, kiedy pisałam sobie z Żołnierzem w wigilię i nawet nie złożył mi życzeń, w ogóle, tak jakby nie było świąt… Zawiodłam się… Zerwałam kontakt z wszystkimi facetami jakby. Odizolowałam się, nie piszę, nie dzwonie, nie ma mnie… Nie utrzymuję relacji, gdzie muszę o kogoś ciągle zabiegać, a mogę się tylko na kimś zawieść… To bez sensu zabiegać o uwagę, kiedy ktoś mnie nie chce w swoim życiu… Mam kontakt tylko z panem N. i chyba dobrze mi z tym.

 

seks-kobieta-zmyslowa-760x427

 

 

 

Szaleństwo w moim życiu… Powrót Top Guna?

Tyle się dzieje i działo, a ja nawet nie zdążyłam tego wszystkiego opisać… Jakoś nie miałam do tego chęci. Robiłam badania w jednostce. Miałam nadzieję, że zobaczę na nich Żołnierza… Ale jednak tak się nie stało. A wszystko zaczęło się od… zaproponowania kawy… Tak, jakieś półtora tygodnia temu zdobyłam się na odwagę i zapytałam, czy by nie poszedł na kumpelskie spotkanie i na kawę ze mną. Powiedział, że bardzo chętnie pójdzie, jak bedzie miał czas wolny. Jednak do spotkania do tej chwili nie doszło.

W tamtym tygodniu Żołnierz zrobił coś dziwnego, jak na niego i bardzo wzruszającego. O 22.00 sam z siebie wysłał mi piosenkę, w której śpiewa:

„Ciemno, tak tu ciemno, dławi mnie własny lek, ciemno tak tu ciemno, nie zostało mi już  nic, kiedy nie wiem jak mam żyć, pomóż mi… bo słońca brak…

Nauczył się jej wtedy, kiedy nie mieliśmy kontaktu. Nie wiem, czy mam tą piosenkę odbierać soobiście czy po prostu podobaja mu się takie wykonania, lecz wysłał to do mnie noca, kiedy nie mógł spać.

Podczas badań, badałam też kolegów Żołnierza. I oczywiście wspomnieli o nim, sami z siebie. Podobno jak był na komisji lekarskiej to gdy wszedł do psychologa to siedział tam 20 minut, gdzie inni byli po 5 minut. A jak wyszedł to pani psycholog płakała… Historię życia jej opowiedział.. I teraz się inni śmieją z niego… Eh..  musi mieć niełatwo…  Ale to oznacza, że dogaduje się z psychologami i potrafi być otwarty… Ale oni się teraz wyraźnie z niego śmiali.

Później, w kolejnym dniu, rozmawiałam z koleżanką z jednostki, która dodała mi kolejnych informacji o Żołnierzu. Otóż, poszła plota, choć nie wiedziałam poczatkowo co o tym myśleć, że ma romans z panią z kantyny… bo często tam chodzi na kawe i żołnierze powiedzieli, że pewnie z nią też sypia. Powiedziała mi to koleżanka, do której też czaem przychodzi więc mogła się to dowiedzieć tylko od niego, ona raczej z chłopakami nie siedzi na kompanii, a skoro wie to od niego, to raczej malo prawdopodobne, aby to była prawda, skoro sam uważa to za plotę.

Drugą sprawa jest to, że pytał się tą koleżankę o mnie, dlaczego dala mój numer telefonu i mi jego numer? O co to chodziło w tym? Tak jakby podejrzewał, że coś innego się za tym kryje niż sprawa z badaniami tylko. Koleżanka powiedziałą, że to tylko o badania chodziło, ale myślę, że zaczyna podejrzewać podstęp. Powiedział jej też tylko, że rozmawia ze mną i nic więcej. A co najciekawsze, powiedziała mi, że opowiedział jej coś smutnego… ale sam z siebie. Dziwi mnie to, że mnie tego nie powiedział, ale może to świadczyć o tym, że nie chce być źle odebrany w moich oczach, ludzie bowiem nie lubią cieżarów… Otóż, ma brata.. Brat ten lubił skakać z mostów, an bungie i robić różne wyczynowe skoki, pewnego razu spadł, od tej pory jest kaleką. Niby umysłowo jest sprawny ale fizycznie już nie. To może powodować to, że Żołnierz jest taki przygaszony… Choć nie wiem do końca. Z tego, co pisał, sa chyba razem w mieszkaniu, bo zamawiał wtedy pizze dola siebie i dla brata, może on sie nim opiekuje? To jednak duży bagaż dla tak młodego człowieka, który chciałaby sobie (a przynajmniej tak mi się wydaje) ułożyć własne życie… Może dlatego jest taki przygaszony? Co zauważyła sama koleżanka, że on nie jest zbyt otwarty i cieżko do niego dotrzeć… Jednak jej powiedział o bracie… To mnie zastanawia…

Przedwczoraj znowu miałam smutny dzień, pomimo konwersacji z Żołnierzem dopadł mnie jakoś smutek i chciało mi się płakać… Gdy patrzę w swoją przyszłość, nie widzę nic tylko czarną dziurę, do tego jakiś ogromny żal do Top Guna… Zaczęłam nawet pisać pewne opowiadanie z nim, w roli głównej, gdzie trzymam go przywiązanego do krzesła w ciemnej piwnicy i wyrzucam z siebie cały żal związany z tym, do jakiego stanu mnie doprowdził, że odebrał mi nadzieję na normalne, lepsze życie, że mnie zostawił i porzucił. Jutro miałam go zobaczyć… Nie lubię tego dnia, kiedy wiem, że w jutrzejszym dniu mam się znim zobaczyć. Wtedy we mnie wzbierają emocje i pytam siebie, jak sobie poradzę… Przeżyłam ten dzień. Ale tyle emocji we mnie było, tyle smutku i chęci płaczu… Nazajutrz miałam apisać 2 egzaminy…

Top Gun przyszedł, przywitał się dopiero po pewnym czasie… Przyniósł mi odznakę z munduru… drugą już jaką dostałam od niego. I tak spędziliśmy prawie cały dzień razem…  Ten dzień okazał się najdziwniejszym dniem w moim dotychczasowym życiu…

Był 30 listopad, dokładnie pół roku, co do dnia odkąd dowiedziałam się o jego poteójnym życiu, o miłości do kochanki, o jego utrzymacne, dzień,w  którym wszystko się zawaliło… Wczoraj minęło równiusieńko pół roku…

I powiem Wam, iż przekonałam się, że nie można wierzyć w ani jedno słowo, które mówi Top Gun… Jego cała wielka, piękna i tak wzniosła miłość do jego kochanki, okazała się wczoraj… niczym… bo jakoś nie miał najmniejszych oporów, aby ją zdradzić… ze mną…

Nie wiem, co będzie dalej, boję się, znowu mamy kontakt, zaczęliśmy pisać. Przegadaliśmy też naszą relację, to dlaczego się nie odzywamy do siebie…

Można by rzec, że robię sobię krzywdę, ale najlepsze jest to, że oboje wiemy, że tam już nic nie ma, jest pustka. Tego, co było między nami już nie ma. Przynajmniej z mojej strony. Nie wróciła ani nadzieja ani ułuda, ze z tego coś będzie. Nie żyję już iluzją, już nic w tym nie widzę. Nie wiążę z nim żadnych nadzieii. Wszystko umarło. U niego tak samo. Mówił mi, że raczej zainwestuje pieniądze, które zbierał dla przyszłej rodziny w kupno mieszkania, któe potem da pod wynajem. Z czasem wolnym, który nota bene też trzymał dla rodziny, chyba też coś zrobi, w  postaci dodatkowej pracy na budowlance… Raczej przestajemy wierzyć w to, że nam się poukłada. I mnie i jemu… Więc, jak to stwierdził, co nam w tym smutnym życiu zostało? Wiemy, że nie „wrócimy” do siebie, to po prostu nie możliwe, wszystko umarło i jest pustka…  Jednak o dziwo wczoraj nie byłam smutna i przygnęnbiona tym, co się stało, wręcz przeciwnie, byłąm radosna, bo można też na to spojrzeć z tej perspektywy, że to takie moje małe zwycięstwo, bo gdyby tak naprawdę i dozgonnie kochał swoją kochankę, jak to twierdził i jego serce było tylko tam, to to uchroniłoby go przed tym, co się wczoraj stało… Nie podjąłby takich działań… A ja teraz boję się siebie, boję się, co będzie dalej…

To niewiarygodne, aby wiara mogła dzielić
To niewiarygodne, aby rozkosz mogła spalić
I niewiarygodne, aby słowa mogły ranić
I niewiarygodne, aby miłość mogła zabić
refrain:
A jednak są łzy szczęścia, które spływają z oczu mych
I gładzą cicho moją twarz, kiedy w ramionach jestem Twych… „
Łzy-Łzy szczęścia.

kobieta_plportalpl

Tęsknię…

 

 

Nie sądziłam, że kiedyś jeszcze mnie to spotka… Po Top Gunie obiecywalam sobie żadnych facetów, nic…  Muszę pobyć sama. Żadnego angażowania się w nowe relacje… I pobylam sama a teraz? Teraz chciałabym kogoś mieć i właśnie taki ktoś się znalazł… Tylko co z tego?

W sobotę Top Gun miał urodziny. Widziałam się z nim wmrano u w południe na wykładach ale nie przyszedł do mnie. Nawet nie rozmawialiśmy… O 18.00 napisał do mnie F, że dziś Top Gun ma urodziny. Zrobiło się mi smutno. Od jakiegoś czasu już zastanawiałam się jak będzie wyglądać ten mój dzień;, w jego 27 urodziny… Miałam być smutna. Byłam tylko przez chwilę.  Cały wieczór bowiem Żołnierz grał mi i śpiewał. Kilka dni wstecz go o to poprosiłam ale odpisał, że nie ma weny, jednak wysłał mi około 5 swoich piosenek w sobotę. W sumie, pisaliśmy, smialismy się, spiewalismy… Wysłaliśmy sobie nawzajem nagrane piosenki cały wieczór… Było mi dobrze…

Od soboty jednak jest totalna cisza. W niedzielę wysłałam mu zdjęcie pewnych książek związanych z muzyką. Nie odpisał… Nie odezwał się też aż do dziś… Nie rozumiem go, kolejny raz to samo…

Wiem, powinnam odpuścić, powinnam przestać się kontaktować i iść swoją drogą, tyle. Tylko… Dlaczego to takie trudne?

Tak sobie przedwczoraj na wieczór myślałam, za chwilę czeka mnie kolejne pożegnanie… Zrobię te badania i koniec, już nie będę jeździć do jednostki, nie zobaczę Żołnierza już, trzeba będzie o nim zapomnieć a może bardziej żyć z tym, że nic z tego nie wyszło… Moje życie to jedna wielka strata i pożegnanie… 😦 nie potrafię sobie wyobrazić jak to jest mieć kogoś, być w relacji choćby przez parę lat… O ślubie już nie mówię. Nie potrafię sobie tego po prostu wyobrazić, to jak nieskończoność dla mnie…

Dochodzę też do wniosku, że nie ma osoby, która by do mnie pasowała. Były tylko dwie. Top Gun i może Żołnierz. Ale ani z jednym ani z drugim nie wyjdzie. Będę musiała żyć z tą świadomości, że osoba która do mnie mogła pasować jest gdzieś daleko… Tęsknię za nim… Tęsknię za jego muzyka, za jego słowami. Chciałabym się z nim spotkać, porozmawiać… Spędzić razem czas.

Łzy cisną mi się do oczu. Próbuję nie płakać, próbuję o tym nie myśleć… Nie wiem nawet czy to zamknięta sprawa.

Tym razem jednak inaczej to przeżywam. Założyłam sobie bowiem konto na jednym z portali randkowych aby poznać ludzi… Próbuje zagluszyć tę ciszę, która jest… Próbuję zagłuszyć tęsknotę za Nim… Ale to do nikąd nie prowadzi… Wiem to. Chodzi mi tylko o niego… O Żołnierza z mojej jednostki… Dlaczego tak bardzo brakuje mi kontaktu z nim? Nie rozumiem siebie. Ostatnio coś takiego przeżywałam z Top Gunem. Zbyt łatwo się zakochuje?

Miałam myśl, by napisać do Top Guna, by powiedzieć mu, co przeżywam. Co, jak co, ale on powinien mnie zrozumieć.. W koncu miał tak samo ze swoją kochanką. Łamię swoje postanowienia. Mówiłam sobie, że już nie będę do niego pisać. A potem mam jakiś pomysł, by to postanowienie złamać… Może tego jednak nie zrobię?

Ciagle powtarzam sobie, że muszę być silna, że taki już mój los, że muszę to wytrzymać. Tylko dlaczego ta sytuacja jest taka ciężka?

dziewczyna-z-rysunkiem-natury

„Nie wiem który to już raz.

Smutne oczy dzisiaj mam.

Bo już nie spotkamy się.

I za oknem pada deszcz…”

Co myśleć?

Wpadam tu na chwilę… mianowicie nie umiem ułożyć jednej myśli związanej z nową relacją. Wczoraj dzień wszytskich świetych, święto zmarłych… jak co roku byłam na grobach, zmarzłam, to był taki nastrojowy czas…

Przed wczoraj zwątpiłam w nową relację z Żołnierzem. Kiedy pojechał na szkolenie nie odezwał się ani razu, ostatnio ogólnie jakoś mało się odzywał, więc stwierdziłam, że chyba to nie ma sensu. Skoro piszę do niego, a on, choć jest aktywny, nie odpowiada, to chyba tego nie chce… I zaczęłam już w myślach odpuszczać. Cóż, nikogo nie będę zmuszała do kontaktu ze mną, skoro nie chce… Wczoraj nawet nie napisałam do niego cały dzień, aż do wieczora. A kiedy wieczorem odpisałam mu na jego poprzednią wiadomość, to odezwał się za chwilę, odpisałam i odezwał się znowu, teraz pisał już często. Napisałam mu, że będę stroić swoją gitarę, więc o dziwo się zaangażował i mi pomógł ją nastroić, podpowiadając co i jak. I choć instrument nie brzmi tak, jak powinien to jednak Żołnierz był tym żywo zainteresowany…

Dowiedziałam się też od koleżanki, że kiedy go poprosiła i zapytała, czy może dać mi jego numer telefonu, nawet się ucieszył. A ostatnio, kiedy siedziałyśmy na kawie, zapytała się mnei, czy on jest w pracy, a ja powiedziałam, ze pojechał na skzolenie, a ona do mnie z takim zapytaniem : Tęsknisz??? Ja zrobiłam oczy na nią… Nie wiedziałam, co mam jej odpowiedzieć, w końcu powiedziałam, że nie, nie tęsknię, ale dziwię się, bo zazwyczaj pisze, a teraz cisza…

Sama nie wiem, co o tym myśleć… Może dać mu czas? Wszak jeszcze się z nim nie spotkałam nawet sam na sam… Choć w poniedziałek jadę do jednostki, mam nadzieję, że będzie w pracy…

 

Napisałam wiadomość.

Napisałam do żołnierza. Ułożyłam nie za długą, nie za krótką wiadomość o tym, że kontaktuje się w sprawie badań i że wydaje mi się, że chce aby praca była ciekawa i on mógłby wnieść coś ciekawego. Wiadomość poszła… Nie odpisał nic, ale może choć przeczytał… Wiadomość zamieniła się w MMS i nie wiem czy odczyta, ale powinien umieć…

Co bardzo mnie dziwi, nie czuje stresu. Ani lęku. Teraz już nie. Jeżeli nie odpisze, przestanie mi zależeć… Odpuszczę… Widocznie tak ma być. Pomaga mi w tym to myślenie, że może w życiu kogoś poznam, ale raczej nie. Że i tak nic z tego nie będzie. Straciłam nadzieję. Po Top Gunie straciłam nadzieję na jakikolwiek zdrowy  związek…w ogóle na związek. Ale tak mi chyba dobrze, nie stresuje się, nie mam drgawek, nie myślę tylko o tym, nie jest to dla mnie koniec świata kiedy kogoś nie będzie… Po prostu, będę sama, jak zawsze… Przyzwyczaiłam się już do tego stanu. Przynajmniej nikt mnie nie rani, ani ja nikogo nie ranię. Chciałabym kogoś poznać, mieć z kim porozmawiać, z kim wyjść… Ale nie bedę już szukać na siłę. Nie mam na to sił. I tak potem wszystko się zkiepści jak zwykle. Nie ma już nadziei na lepsze jutro. Już nic nie ma… Tylko poczucie, że jestem sama dla siebie…

Nie odpisał cały wieczór. Pojawiła się myśl, by wysłać drugą wiadomość, ale nie chciałam być nachalna. Jednak biorąc pod uwagę to, że tamta była MMS i mógł jej nie odczytać, wysłałam drugą wiadomość, już na luzie bo i tak przecież nie odpowiedział. I to był strzał w 10. Odpisał od razu i nawet nie był zdziwiony, że do niego pisze. Nie pisaliśmy już nic więcej o badaniach, od razu zaczął rozmowę o czymś innym, tak jakby wiedział, że to podryw i wchodził w to. Zaczęliśmy się śmiać i napisał mi, że cieszy się, że do niego pisze… I okazał się przy tym całkiem rozumny! Jej, co za miłe uczucie, że ja znowu nie muszę tylko wychodzić z inicjatywą i ciągnąć jak kota za ogon aby się otworzył… Akurat źle trafiłam bo był na służbie dyżurnej, na dobówce (TG też to miewał) i był zajęty, więc najpierw odpisywał sporadycznie ale za to w nocy, jak poszłam spać, wyślał mi 9 wiadomości. 😉 Więc chyba jest zainteresowany rozmową… Niestety, rozmowa się urwała bo ja poszłam spać, ale odezwałam się do niego dziś, pod wieczór, bo w ciągu dnia miał plan odsypiać wczorajszą służbę 24 godzinną. Okazał się być dla mnie miły i przyjazny. To dużo. Mam nadzieję, że uda się załapać z nim dalszy kontakt. 😉 Na razie się nie angażuje. Daleko mi do uczuć. Ciekawa jednak jestem jak się to dalej potoczy…

5892388_dd2ad

Lęk przed odrzuceniem…

Rano byłam zadowolona, gdzieś w południe dopadł mnie lęk przed odrzuceniem… Dziś rano, gdy się obudziłam, spojrzałam na telefon, by wyłączyć budzik. Widniała tam wiadomość od koleżanki z jednostki. „Mam dobrą wiadomość. To jego numer telefonu….”. Po czym dziewięć cyfr…Tak, wysłała mi numer do żołnierza, który mi się spodobał i z którym rozmawiałam. Nawet mnie to ucieszyło. Nie wiem czemu, ale lubię takie podchody… Byłam zadowolona. Jednak w ciągu dnia pod wpływem różnych bodźców, zdałam sobie sprawę, z tego co się wydarzyło w moim życiu ostatnio. Przecież zostałam odtracona. I to dla innych kobiet. Przypomniał mi się ten stan, w którym byłam, to, jak czułam się gorsza, jak czułam się jak śmieć, którego się zostawia by iść do lepszej… Jak zabawka, która po zabawie się wyrzuca w kąt. I przyszło mi na myśl, że w kolejnych relacjach też tak może być.

Od razu, jak tylko go zobaczyłam pomyślalam, że to się nie uda. Nie ma szans. To jest w końcu moje życie. Życie dziewczyny, która jest sama i będzie sama. Raczej nie wierzę już w to, że kiedykolwiek uda mi się z kimś stworzyć jakiś dłuższy związek. Jeśli w ogóle będzie, bo w to też wątpię, to będzie to na chwilę… Kiedy pierwszy raz rozmawialiśmy powiedział mi, że rozstał się w grudniu z dziewczyna i nikogo teraz nie szuka. Jak będzie miało przyjść to samo przyjdzie. A mnie przebiegla w głowie taka myśl „No to właśnie może przyszło i stoi prze Tobą.” Ale to było głupie… Wiem. Bo nic z tego nie będzie. Ale przynajmniej może z nim miło porozmawiam. Warto, dla kilku miłych chwil…

Napisałbym do niego… Boję się jednak. Boję odrzucenia, że znów będę ta gorsza, że znów mnie odrzuci, że nie będzie chciał rozmawiać nawet, że mu się nie spodobam jako interlokutorka, albo stwierdzi, że nie jego poziom… Albo jeszcze coś innego będzie nie tak. I wszystko pójdzie na marne, starania o numer i w ogóle. Z drugiej strony jak nie spróbuję to się nie przekonam. A przecież raz już rozmawialiśmy i nie wydawał się być wrogo do mnie nastawiony. Wręcz się uśmiechał… Mimo to jednak po tym, co przeszłam z Top Gunem czuję jakiś lęk, być może dlatego też, że jest tak samo wojskowym?

Dlaczego mam taki lęk przed czymś nieznanym? Taki lęk przed drugą osobą? Dlaczego wydaje mi się, że nowa osoba wiąże się z kolejnym skrzywdzeniem mnie? Może tłumacze to kryzysem wartości tych czasów. Żyjemy bowiem w nie łatwych czasach dla prawdy, empatii i lojalności…

Może jutro do niego napiszę? Niby przygotowałam sobie w głowie pewien tekst, ale nie wiem czy jest dobry, jak na żołnierza. Z drugiej strony mam takie przebłyski, że jak się ma rozpaść i nic nie wyjść to i tak nic nie wyjdzie z tego. Może lepiej by okazało się to, zanim sobie nawymyślam, nawkręcam się i zaangażuję? Pewnie tak, dlatego raczej nie mam czego się bać.

Tylko dlaczego czuję się tak, jak gdyby on czekał na mnie z już naładowaną bronią, skierowaną w moją stronę? Czekał, aby mnie zranić… Chciałabym to z kimś obgadać.

war-1447021_1280