Maska…

Nastał pierwszy dzień spokoju od poprzedniego wpisu. Jeszcze kilka dni temu czułam, że spadł na mnie armagedon. Takiego napływu złości i tylu bodżców, które mnie drażnły , dawno nie czułam. Ostatnie dni minęły mi fatalnie. Choć było to dla mnie dziwne doświadczenie, zazwyczaj jestem raczej spokojna. A może raczej… tłumiąca złość… to lepsze określenie. Dziwnie się czułam w tym wszystkim, jakby działo się to obok mnie, a jednak tak wyraźnie to czułam, jakbym nie była sobą…? A może właśnie to ja? Powoli zaczynało do mnie dochodzić, że to ja.

Czuję, że otworzyła się jakaś furtka, którą ciężko będzie zamknąć. Wodziłam wzrokiem po ludziach i chciało mi się płakać… „Co ja tu robię?” „Po co ja tutaj jestem?” Tysiące jakiś niewypowiedzianych nigdy chyba sprzed samą sobą pytań. Potem myślałam, długo… w nocy. Kiedy wreszcie wiedziałam, ze zostanę sama, wtedy było lepiej, choć coś mnie bolało we wnętrzu. Dawno już nie czułam bólu psychicznego… już chyba zapomniałam, jak on wygląda, jak się go odczuwa. Chciałam zasnąć, aby go tylko nie czuć, na chwilę była ulga, a rano, znów budziłam się z nim i czułam, że potowarzyszy mi przez większość dnia, tak jak w dniu poprzednim. Taki maraton bólu. Czułam coś tak silnego, jakby gdyby zaraz miało mnie rozerwać od środka, jaky coś w moim wnętrzu kołatało i krzyczało, tak głośno, a ja nie mogłam tego wypuścić na zewnętrz. To były bardzo męczące momenty. Teraz już się uspokoiło… Nawet nie wiem kiedy… to działo się tak szybko. Wiem, że coś się że mną podziało, że chyba nie wytrzymałam napięcia.

Nigdy od nikogo nie dostałam przekazu, że mogę pozwolić sobie na słabość, na bycie sobą, na wyrażanie prawdziwych myśli. Zawsze miałam być taką silną, niezależną od  nikogo, niepotrzebującą nikogo, samowystarczalną, podtrzymującą cały świat… to straszne, gdy tak teraz o tym myślę…

„Gdy tak na prawdę taka nie jestem.  Ale sama sobie nie dałam przyzwolenia na bycie inną.”

Dotarło to do mnie w cierpieniu i gwałtownym bólu. To straszne co ja sobie sama zrobiłam… Uwierzyłam w to, co mi mówiono.

Nigdy nie było czasu na rozmowę, nigdy na pokazywanie prawdziwych uczuć, na przeżywanie czegokolwiek, kiedy ja miałam calkiem inne potrzeby. Sama sobie nie dałam wiec przyzwolenia na bycie sobą. Bo będą sie martwić, bo mnie nie zrozumiają, bo będzie źle… bo ktoś pomyśli, że to jego wina i się załamie. Bo mój świat się załamie przeze mnie. Miałam być niezależna i nie czuć nic, niczego nie potrzebować.

Dziś wiem, że tak nie jest. A co najbardziej mnie przeraziło, zdałam sobie sprawę, że to wszystko, „na czym” żyłam, to tylko maska. To ona mnie chroniła, sprawiała, że pozornie czułam się bezpiecznie. Pozornie, no właśnie… pozory. Wszystko było pozornie, tak, aby mieć poczucie, że przecież jest dobrze. Aby wszyscy byli zadowoleni i czuli się spełnieni. Tak, jak z diagnozą depresji, idzie się po leki, zażywa i …jest dobrze… pozornie… niektórzy tak robią. Nie wiem, jak zacznę żyć, ale chcę inaczej. Chcę coś zmienić. Musze przestać się obwiniac i dopuścić do siebie te pragnienia, które ukrywałam przez wiele lat, wiele czasu… Bo w końcu, one są moje, całkowicie. Tego zranionego i opuszczonego dziecka , które boi się porzucenia i w środku jest delikatne, jak dopiero co rozwijający się kwiat. Chcę tego przyzwolenia, na błędy też, na bycie sobą, a nie idealizacją mnie, jaką widzą moi bliscy… Boję się jak zareagują bo wiem, że nie rozumieją, ale inaczej, nie zacznę żyć…

mask-3233020_960_720

 

Reklamy

Dziewczyna nie tak idealna?

-Przeżyłam noc, choć było ciężko. Nie wiem, czy zasnę w tę noc… Rzeczywistość wydaje się być inna niż zwykle. Do tego mam dużo pracy, za dużo… nie mam na nic czasu, nawet nie myślę. Teraz się właściwie wyciszam, przy blogu. Narozrabiałam i to nieźle… Chyba pierwszy raz w życiu kogoś tak bardzo zawiodłam. Każdy zawodzi, każdy, ale nie ja. Ja i dla innych i dla siebie musiałam być idealna. Nie wytrzymałam? Nie chciałam? Chyba już nie pamiętam. Zbłądziłam… zbłądziłam w swoich myślach. Dużo ludzi przecież błądzi, tak jak moja matka. Tylko, że ja nie mogłam być taka jak ona. A „zaczęłam”, w rozumieniu moich bliskich zaczęłam, choć wcale nigdy nie byłam taka jak mama… Nie popełniłabym tego samego błędu, bo wiem, jaką za niego trzeba zapłacić cenę. Nie wiem, co sobie teraz o mnie myślą. W nocy usłyszałam parę przykrych pytań o czyny, których nigdy bym nie zrobiła… Czemu ludzie w nerwach wyznają zasadę „wszystko, albo nic”? Jeżeli ktoś zbłądzi, to automatycznie staje się zły we wszystkich innych dziedzinach życia. To przykre i niesprawiedliwe. Wszystko, co dzieje się teraz w moim życiu jest tak bardzo do niego niepodobne. Osoba praktycznie uważana za nieskazitelną zraziła do siebie… Czy ja chciałam? Nie, ja nie chciałam do cholery!!! Ja po prostu nie dawałam sobie rady, żeby świetnie funkcjonować! Pierwszy raz w życiu… to chyba normalne. Dlaczego wszyscy wymagają ode mnie bycia ideałem? Teraz się uspokajam. Ten tekst nie jest taki, jaki bym chciała, żeby był, ale nie to jest teraz najważniejsze…

93692

-Wiesz… czasami tak myślę, czy warto być? Warto… przecież ten świat jest taki piękny i taki przykry zarazem… Nie jestem już „ładniejsza od gwiazd”. Szukałam jakiejś podobnej osobowości, takowej nie ma. Mnie nie ma… Zostałam sobą, może to i dobrze. Wreszcie sobą, z moimi błędami. Gdzieś zgubiłam tę piękną dziewczynę, gdzieś za sobą, daleko. Równocześnie nią jestem. Teraz wiem, że ciemna strona duszy istnieje naprawdę…

-Tylko, czy stamtąd jest powrót…? I czy ja chcę wracać? To mnie zmieniło…