„Ostatnie życzenie”

Rozrzuciłeś swoje grzechy na posadzce…

Powiedziałeś, że musisz iść.

Ja nie chciałam, byś odchodził tak łatwo.

Tak musiało być?

Zamykasz mi oczy swoim uśmiechem,

drażnisz końcówki palców aż do łez.

Słowa odbijają się w mej głowie echem,

które wypowiadasz, tak lekkie jak szmer.

Stoję na cmentarzu twoich grzechów,

na rozdrożu, gdzie przydrożny krzyż stał,

wciąż w blasku twojego uśmiechu.

Zastanawiam się, czy podnieść, czy zostawić je mam.

Ciężko mi znosić tę drogę,

a jednak chciałabym nią pójść.

Tam, skąd już wrócić nie mogę.

Tam, gdzie spełni się sen…

Gdzie ty jesteś, wiedzieć dzisiaj chcę.

Ostatnie życzenie…

Nie zostawiaj samej mnie…

Reklamy

Rozmowy przy kawie z nim, w biały dzień.

Jest chłodno, choć jak na zimę, dość ciepłe powietrze. Pod butami pluska rozlatujący się śnieg i powstała z niego woda. Idziemy przez miasto. Przez to samo miasto, w którym spędziłam z Chomiczkową ten przedziwny czas i które nieodłącznie już chyba będzie kojarzyło mi się z tą historią. Wszystko dzieje się szybko i dynamicznie, ale choć są to chwile, zapisują się w pamięci jakoś trwalej niż te zwykłe. Emocje? Pierwszego dnia szliśmy bez celu, ot, niby spacer, rzucony przez przypadek przez Top Guna na czas przerwy między zajęciami. Więc idziemy… we trójkę, z jego kumplem z pracy. Ludzie nas mijają i choć zazwyczaj te sama trasa, wydaje mi się monotonna, jakoś tak tym razem wygląda inaczej… Top Gun się co chwilę ogląda i na mnie spogląda… W trakcie spaceru nasuwa się pomysł, by wstąić jeszcze na kawę. Wchodzimy do małej kawiarni, by coś kupić. Nikt nikomu nie stawia, ale robi się jakoś przyjmenie…. siedamy na wysokich barowych krzesłach. Rozmawiamy… o pracy, o przyszłości, o planach, wreszcie o szkole, śmiejemy się. Następują minuty ciszy, jakoś tak drętwo się czasem robi ze względu na tego kumpla, pytam o pierdoły, by jakoś zapchać czas słowami. Wszystko mija tak szybko, jak film w głowie. Top Gun mnie zaczepia, a to gdzieś dotknie, a to szczypnie…  Za chwilę musimy się już zbierać. Wracamy, prawie biegiem na zajęcia… atmosfera jest napięta, ale miła.

Drugiego dnia znów maszerujemy tą samą trasą. Nie jest już tak ciepło, ale nie ubieram szalika, jakoś chyba nie ma na to czasu… tym razem wchodzimy do innej kawiarni, położonej obok, jest jeszcze droższa, ale to… ta sama, w której spędziłam z Chomiczkową wiele chwil na długich i obfitych rozmowach, czasem we łzy, czasem w śmiech… raczej o facetach. Wracają wspomnienia. Siadamy przy stoliku, w miejscu, z którego bardzo lubiłam obserwować przechodzących ludzi…Top Gun znowu na mnie zerka co jakiś czas i się uśmiecha. Czuję się dziwnie, są ode mnie starsi, jeden o 10 lat… w tej kawiarni bywałam już z różnymi osobami, ale nie ma tej babeczki, która dotychczas tam była. Gdyby była, mogłaby mnie jakoś skojarzyć… Siedzimy, też we trójkę, rozmawiamy, tym razem o jedzeniu, o książkach, przypominają się im też młode lata, kiedy to byli jeszcze młodymi chłopakiami, wypuszczonymi na wolność i rozrabiali. Kumpel Top Guna opowiada jakąś historię z nad jeziora. Ja zaś nie wytrzymuję i mówię, że ta kawiarnia kojarzy mi się z wyprawami razem z koleżanką. Dostajemy swoje zamówione produkty. Na cukrze w torebkach jest napisane „chwilo trwaj”. Ten drugi zaś widzę, że cały czas na mnie zerka i się uśmiecha. Potem zapada jakaś chwila ciszy, znowu robi się cicho i jakoś niezręcznie… W końcu, po którejś już chwili ciszy rozlega się głos kumpla Top Guna, by już isć, powoli wrócimy na zajęcia, by nie biec jak zwykle. Zgadzamy sie na tę propozycję i powoli zbieramy do wyjścia. Na koniec dnia odwożą mnie jeszcze do domu. Na początku nie chcę, ale perspektywa czekania dwóch godzin sprawia, że się z nimi zabieram. To miły gest, że Top Gun choć bez swojego samochodu, tylko z wypożyczonym jeszcze podrzucił mnie do domu, a ponieważ wiadomym było, że przy kumplu tak owartym być nie można w stosunku do siebie, to też cały czas wysyłał mi Top Gun jakieś wiadomości na telefon, tak, by nikt tego nie przeczytał. A to, że ładnie wygladam, a to, żebym wyszła do niego z nim porozmawiać.

Takie niby małe chwile, choć zdarzają się każdemu i chyba wiele razy w ciągu życia, jakoś bardzo zapadają mi w pamięć. I nie wiem, czy jest to jakaś magia przeżywania czy po prostu blask wydzielanych hormonów. Może kiedyś ulepię z nich coś bardziej sensownego.

obraz-filizanka-kawy-z-lodami-fp-1159-p_36311

Pośród burzy…

Dzisiaj była burza… Właściwie dziś było ich wiele. Nie licząc tych z błyskawicami przecinającymi niebo blaskiem, można by odnaleźć jeszcze kilka, powstałych w mojej głowie. W sumie to… wszystko za sprawą burzy, która nadciągnęła tak niespodziewanie i gwałtownie, jak gwałtownie odeszła, pozostawiając mnie w stanie zupełnie odmiennym, niż przedtem.

To taki stan, kiedy pozostajesz tylko ty i myśli w twojej głowie. Słowa, które układają się niczym trawy na wietrze, jedna po drugiej, same, nieporuszone twoim wysiłkiem. Podczas wielu dni mozolnych prób wykrzesania z siebie choćby krzty pasujących do siebie słów, nauczyłam się doceniać ten stan. To chwila, kiedy pozostawiasz cały, znany ci świat i wszystkich znanych ci ludzi. To, co pomyślą i co zrobią. Świat teraz to…  ty, twoje myśli i słowa, które w twej głowie układają się same. Patrzysz na ludzi i się uśmiechasz. Są tacy bliscy, a zarazem tak dalecy… Odległość sprawia, że uśmiechasz się jeszcze raz… Wtedy czujesz, że mimowolnie zaczynasz obierać drogę. Zaczynasz ją obierać powoli, ale jest jakiś plan…. jakaś droga… robisz pierwszy krok…  wtedy czujesz, że chce Ci się latać…

Kiedy chce mi się pisać i przelać na papier wszelkie powstające myśli, wszystko dokoła zdaje się być inne niż dotychczas, wtedy powstają rzeczy dziwne….

(21 lipiec, 2017rok )

Miniaturka

Ojciec mojej znajomej od lat jest cenionym w swoich stronach myśliwym. Zna się też na dzikiej zwierzynie i lesie. Ma pozwolenie na posiadanie broni i polowania. Ze swoich łupów często wyrabia pasztety, potrafi też przyrządzać dziczyznę.

Pewnego dnia przychodzi z polowania bardzo ucieszony. Od razy biegnie do domowników by pochwalić się udanym polowaniem.

– Słuchajcie! Słuchajcie! Zabiłem dzisiaj dwa dziki jednym strzałem!

Na te słowa w domu zapada krótka chwila ciszy (wszyscy próbują wyobrazić sobie, jak to możliwe), po czym moja znajoma odpowiada:

– Jednego ustrzeliłeś, a drugi padł na serce?

Dusza na torach…

Zostawiłam swoich kilka słów na torach,
może zabije je dziś pociąg do nieżywości.
Tak, żeby jutro, nie miały już znaczenia…
Potem…
Ułożę moją duszę na torach,
wygodnie…
Otulę kocem z ciepłej bawełny,
żeby spała spokojnie.
I będzie spała, a ja odejdę,
bo wiem, że jej pociąg nigdy nie nadjedzie…

bez tytułu
Zdjęcie: galeria własna

Pamięci Andrzeja Siewierskiego, który 28 grudnia 2007 roku nie wytrzymał tworu zwanego życiem i zginął, rzucając się pod pociąg…

(wiersze, 07.07.2016r.)

W płatkach śniegu…

Przesypujesz mi się przez palce
małym uśmiechem,
w zimową noc.
Ubrudź mną swoje ręce.
Wymarz się, jak lśniącą czekoladą,
bo jeszcze…
na ciebie czekam.
Bo nie wiem, czy cię odgadnę,
pomiędzy płatkami śniegu.

(pozbierane z zapisków, 07.01.2019r.)

beach-1868557_960_720

„W moim domu mieszka samotność…”

Po trzech latach prowadzenia tego bloga w formie bardziej pamiętnikowej, stwierdziłam, że potrzeba mu trochę zmian…

 w moim domu mieszka samotność                                                                                                   czasem przychodzi siada obok mnie                                                                                               wtedy czuje że coś nie tak                                                                                                                     wtedy czuję że mi źle.

 taka niewinna i cicha                                                                                                                             jakże ciemna jest noc                                                                                                                           tylko ja i ona                                                                                                                                         tylko ja i stary koc

 samotność jest piękną                                                                                                                            taka ulotna i zła                                                                                                                                 czasami mam ochotę zostać z nią sama                                                                                     czasami rozmawiać, tak sam na sam.

 w moim domu mieszka samotność                                                                                                     ukrywa w kątach swą bladą twarz.                                                                                               tajemnicza i bezlitosna,                                                                                                                 Wygrasz z nią, jeśli siłę wciąż masz.

                 ***

jest bezlitosna i tajemnicza… to tylko ja…

(stary zbiór wierszyków, 2012 rok)