Szaleństwo!

Nigdy chyba nie pisałam co przydarzyło mi się na pewnym forum, jakoś około roku temu. Otóż, na pewnym forum, około roku temu poznałam pewnego chłopaka, który miał bardzo trudne dzieciństwo. Wymieniliśmy wtedy parę maili, jednak później on napisał, że to mu nie pomoże i kontakt się urwał. Nie próbowałam się nigdy z nim kontaktować, po prostu, uszanowałam jego decyzje, nie stał się też wtedy dla mnie nikim ważnym, to też przeszłam nad tym do porządku dziennego. Ot, koleś z netu nie chciał kontaktu…

Po roku czasu, przed świętami, nagle otrzymuję wiadomość od niego… Że mnie bardzo przeprasza, że nigdy o mnie nie zapomniał, że nie wiedział co robi, że to wszystko nie tak, jest ciekawy co u mnie słychać… Najpierw byłam zła, bo w sumie po roku nagle się odzywa ni z gruchy ni z pietruchy, ale potem pomyślałam sobie, „no dobrze, to tylko luźny kontakt”, za chwilkę i tak się rozleci, a mogę zamienić parę słów. I tak zaczęliśmy rozmawiać, najpierw pisać, potem on zadzwonił…

Aby cała historia była logiczna muszę opowiedzieć czego doświadczył ten młody chłopak. Otóż, pochodzi on z rodziny alkoholowej, gdzie oboje rodzice pili, miał młodszą siostrę, którą się opiekował. Matka biła ich obojga. W końcu, kiedy miał 13 lat, zabiła się na jego oczach, zostali sami z ojcem i siostra, którą musiał się opiekować bo była młodsza. Ojciec pił, nie było nikogo bliskiego, kto by pomógł dzieciom, tak zaczął spotykać się z towarzystwem, które wciągnęło go w narkotyki. Tak mijały lata… Obecnie rzucił narkotyki, tak przynajmniej twierdzi. Pracuje, wyprowadził z domu siostrę, by miała się gdzie podziać.

Zaczęliśmy rozmawiać i… okazało się, że się rozumiemy, mamy te same mechanizmy, oboje byliśmy bohaterami w domach gdzie rodzice pili. Okazało się też, że jest to bardzo inteligentny chłopak… Z najlepiej zdaną maturą w szkole w klasie prawniczej… Chciał iść na prawo ale nie udało się przez sytuację jaka była w domu.

Muszę przyznać, że byłam w szoku, w końcu ktoś mnie zrozumiał moje obawy, moje leki, perfekcjonizm, który mi towarzyszy (on ma to samo). Również interesuje się wieloma rzeczami, ma szerokie horyzonty, mogę z nim o wszystkim porozmawiać, on że mną też. Mówi mi też, że to niesamowite, że mnie poznał, taką osobę jak ja i że się tak dobrze rozumiemy…   To wszystko jakby jest dla niego niezwykłe. Wspiera mnie w nauce, możemy porozmawiać o wszystkich naszych problemach. Nie muszę ukrywać mojej historii, jak przed wszystkimi do tej pory… To miłe uczucie. Mogę być sobą.

Prócz tego jakoś w święta poczułam, że moje relacje nie mają sensu… Dotarło to do mnie, kiedy pisałam sobie z Żołnierzem w wigilię i nawet nie złożył mi życzeń, w ogóle, tak jakby nie było świąt… Zawiodłam się… Zerwałam kontakt z wszystkimi facetami jakby. Odizolowałam się, nie piszę, nie dzwonie, nie ma mnie… Nie utrzymuję relacji, gdzie muszę o kogoś ciągle zabiegać, a mogę się tylko na kimś zawieść… To bez sensu zabiegać o uwagę, kiedy ktoś mnie nie chce w swoim życiu… Mam kontakt tylko z panem N. i chyba dobrze mi z tym.

 

seks-kobieta-zmyslowa-760x427