Nauczyć się żyć w bałaganie….

Siedzę właśnie na uczelni, z tą samą grupą, z tymi samymi ludźmi, wśród których go poznałam. Mam w sobie jakiś smutek… Wczoraj wszystko mi się przypominało. Stanęło mi przed oczami to, jak się poznaliśmy, to jak rozmawialiśmy całymi dniami, to jak mnie miział, to jak siedzieliśmy na tylnym siedzeniu jego samochodu i mnie przytulał, w końcu to jak powiedział mi, że chciałby się ze mną kochać, że jest mu tak miło i, kiedy siedzieliśmy tacy wtuleni w siebie, że takie chwile mogłyby trwać wiecznie… Powiedziałam mu wtedy, że trzeba się cieszyć i celebrować, póki trwają… Potem jak chodziliśmy po parku, jak mówił mi o nich, jak mnie trzęsło… A on jak mnie tulił do siebie i trzymał w ramionach mimo wszystko…

Mam to wszystko ciągle w głowie, łzy napływają mi do oczu, kiedy przychodzą te obrazy…

Top Gun od wczoraj wysłał mi dwie wiadomości… Nie odpisałam.  Czuję, że nie mam na to siły…. Zastanawiam się, co on sobie pomyślał. Pewnie nic. Z drugiej strony, czy to ma jakiś sens i jakieś znaczenie, to, czy do niego odpiszę czy nie? Chyba nie… Nie wiem jak on to interpretuje, tę naszą relację teraz. Mężczyźni myślą inaczej… Przed chwilą wysłał mi kolejną wiadomość, z zapytaniem, czy żyję… Kiepskie to pytanie, ale z jakiegoś powodu do mnie pisze… Nie wiem, może dziś po zajęciach nazbieram w sobie tyle siły by mu odpisać… Myślę, że muszę po prostu nauczyć się żyć w tym całym bałaganie, inaczej nie dam rady normalnie funkcjonować,  albo zostawić to gdzieś tam daleko i wrócić do swojego życia, prawie mi się to już udało… Wiedziałam, że nigdy mnie nie kochał, ale tak cicho pomyślałam, po naszej ostatniej, bardzo szczerej rozmowie, kiedy powiedział mi, że wszystkie myśli przemawiają na razie na moją korzyść, że może dopiero teraz coś się zmieni… Ale nie, jak zwykle tylko ona pozostaje, choć… W sumie, jedno nie wyklucza drugiego… Nie wiem sama co o tym myśleć…

Przypominają mi się te wiadomości, które pisał do niej, które potem ja czytałam. Mam to wszystko przed oczami, jakby to było dziś… Teraz jest już po zajęciach, siedzę i płaczę w swoim pokoiku. Chyba przyszła pora by się wypłakać. Odpisałam mu, napisałam mu prawdę, jak to bardzo mnie boli. Odpisał mi, że jego również, że też to wszystko wyłazi i, że też go to boli… Ale myślę, że myślał o kochance… Ja cierpię przez niego a on cierpi dokładnie tak samo przez kochankę. No chyba, że myślał ogólnie o tej całej sytuacji, w którą się wpakował, łącznie ze mną…. Nie wiem. Jakie to wszystko popieprzone… Ale chyba czas już stanąć na nogi. Przecież na mnie mu nie zależy. Nigdy nie zależało z tego, co teraz mówi, tak wnioskuję… Czasem wysyła mi całuski, ale to już nie to. Do tej pory to byl mój czuły Top Gun, takiego jakiego go poznałam, a teraz? Kiedy mowię mu o swoich emocjach, które z resztą sam sprowokował, on mi mówi o swoich względem kochanki, nie myśląc, że to mnie jeszcze bardziej rani. Czasem go nie poznaję, kamień a nie człowiek… Tak, dla mnie to kamień… Czy on nna prawdę nie zdaje sobie sprawy z tego, dlaczego teraz tak cierpię? Że musiałam go kochać? Że gdybym go nie kochała to teraz bym tak nie cierpiała? Na prawdę tego nie widzi, że mi na nim zależało i że to dlatego teraz tak cierpię? Może to i lepiej, że ograniczyłam kontakt… Nie wiem, może minie rok, dwa, nie wiem ile on potrzebuje czasu, ale nie wiem czy będę wtedy jeszcze w stanie…

Zdecydowałam się, że powiem mamie o tym, co u mnie… Pyta od paru tygodni, nie mogąc się dowiedzieć… Bo i co jej miałam powiedzieć? 

A tutaj filmik, który wysłał mi kiedy po raz pierwszy rozmawialiśmy, jakiś sentyment do niego mam, mimo wszystko…

12 myśli w temacie “Nauczyć się żyć w bałaganie….

      1. Od jakiegoś czasu mma takie myśli, że ta historia cała nie ma nic ze mną wspoólnego, to dziwne, wiem, ale tak mam. I cokolwiek bym nie zrobiła to i tak nie będzie to miało żadnego znaczenia… Z jednej strony to przykre, z drugiej, wyzwalające.

        Polubione przez 1 osoba

      2. Mnie się wydaje, że faktycznie nie za bardzo ma. Facet szuka kogoś, kogo może w ten dziwny sposób traktować. Za chwilę wyruszy ze swoimi poszukiwaniami dalej. Dlaczego? Pewnie sam nie wie.

        Polubienie

Odpowiedz na świechna Anuluj pisanie odpowiedzi

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s