Tańczące z wilkami: „Znowu w życiu mi nie wyszło…”

Wessało mnie na jakieś dwa miesiące… życie? Może i „życie”, jeśli pod tym słowem rozumieć emocje, słowa i patrzenie na swoją egzystancje, jak przez sen. Wsiąkłam na jakiś czas, na dobre. Nie było mnie tu. Byłam gdzie indziej, co nie oznacza, że mnie nie było. Chciałam poukładać parę spraw lecz, chyba ich układanie skończyło się nie tak, jak miało się skończyć. Cóż, idę dalej… mam nowe postanowienia i nowe zamysły. Na publikowanie tu – również. I choć ostatnio mam ochotę znowu wsiąknać, gdzieś się zaszyć i nie wychodzić do nikogo, to postanowiłam, że będę pisać. Chyba tego mi potrzeba, a jeśli pisać, to publikować tu również. Od jakiegoś czasu nie miałąm pomysłu na ten blog, teraz wszystko się rozjaśniło. Lubię tu wracać, mam tu już cząstkę swojego życia, choć w samym zamiarze ten blog wydawał się dużo „mniejszy”, niż wyszedł. Kiedy tu jestem, mogę doświadczyć rzeczywistych wspomnień, które we mnie wciaz gdzieś tam są. Ale po kolei…

„Znowu w życiu mi nie wyszło…                                                                                                          Uciec pragnę w wielki sen. (..)”

Te słowa przewinęły się ostatnio w rozmowie z Chomiczkową, kiedy widziałam ją po raz ostatni… jakieś dwa tygodnie temu. Potem znów znikła. Tak samo ją wessało, tyle, że ją na rok. Dlaczego? Może pewnego dnia się dowiecie. Od tej rozmowy te słowa kołaczą się mi po głowie, powodując rozmyślanie o minionym czasie.

Dziś… jest ten pierwszy dzień, gdy zdecydowałam się wstawić tu zapiski z jednego z najciemniejszych, a zarazem najpiękniejszych(?) czasów mojego życia. Kiedy wszystko wydawało się zarówno tak przerażające, jak i piękne, rak drastyczne, jak i cudowne i miałyśmy obydwie świadomość, że właśnie ważą się losy naszej przyszłości. A może nam już na tym nie zależało? Mnie tak, ale przyznać muszę, że nie miałam wtedy na tyle sił, by o to walczyć. Czasem próbowałam, choć było cieżko. Wydarzenia te rozgrywały się bezpośrdnio przed i w trakcie mojego początkowego pisania bloga, później zdarzały się jeszcze, lecz przybrały już inny obrót. Czasami tęsknię za tym czasem, to wszystko jest równie piękne, co bolesne. I równie zakorzenione co odpychane. Cóż, zaczynam pisac serię moich „opowiadań”, a może bardziej „opowieści” sprzed paru lat. Doszłam do wniosku, że może przyszedł czas na spisanie tego wszystkiego. Czy stałam się wtedy kimś innym? Nie… ale coś się we mnie bezpowrotnie zmieniło… Być może stałam się kobietą…

„Ławka”

Szkoła, miejsce znienawidzone przez tylu młodych. W środku wieczna tułaczka i walka o przetrwanie w gronie swoich i „nieswoich”. Na zewnątrz gównarzenia, tandeta i szara masa. Plująca, zaśmiecająca chodniki petami, rzucająca niewybredne przekleństwa, chcąca się wreszcie dobrze zabawić… Tak, miałam tam iść. Wejść, po raz kolejny, zobaczyć ich twarze i miny, zobaczyć to, jak bardzo są sfrustrowani, z jakim utęsknieniem czekają na piątkową imprezę. Miałam…

Siedziałam na ławce, może przez jakieś 15 minut. Ławka była mokra i zimna. Pod moimi nogami gromadziło się stado gołębi, na które patrzyłam, aby zająć sobie czas.
Ludzie mijali mnie, patrzyli, odchodzili, to znów ich wzrok przebiegał po mojej kurtce. Było wtedy zimno. Przymrozek ściskał ciało, ręce drętwiały. Czekałam… Po jakiś 10 minutach stwierdziłam, że to bez sensu, ale coś jednak kazało mi nadal tam tkwić.
Podjechał biały samochód. Wysiadła. Widziałam jak ciało przemyka przez ulice… już była po mojej stronie, z tuszem na rzęsach i powiekach. Szła dość energicznie. Widziałam, że na mój widok nie może powstrzymać łez, które same polały się po policzkach, zabierając tusz…
Usiadła. Płakała, a w zasadzie zanosiła się łzami. Ja nie mówiłam nic. Przytuliłam ją tylko do siebie. Pamiętam, kiedy trzymała głowę na moim ramieniu, pamiętam jej łzy.
– Na razie musisz się uspokoić.- Pamiętam jak mówiłam te słowa, jednak chyba mało z tego, co do niej docierało.
Płakała jeszcze przez chwilę, nie mogąc powstrzymać łez. Człowiek jest taki piękny, kiedy jest szczery.
– Co się stało?
– Ty… ty uważasz, że jestem bezwartościowa?
Zacisnęłam usta.
-Kto tak twierdzi?
– Przyjechał do mnie wczoraj, późno już było. Przepłakałam całą noc…
Emocje nie wytrzymują, zanosi się znów płaczem.
-Kto?
-Mój były.
-Jesteś w takim stanie od wczoraj?- pytam.
-Tak… -szlocha.- Przyszedł, wszedł do domu. Powiedział, że… mam oddać nerkę jego dziewczynie, bo jest chora. Ja i tak jestem bezwartościowa, więc moje życie jest bez wartości i mogę umrzeć.
Zapada cisza. Wiatr targa nam włosy, gołębie chodzą koło naszych nóg, jak chodziły wcześniej koło moich. Jakaś babka przechodzi z psem.
-To on tak uważa, Ty nie musisz…- rozlega się po chwili.- Każdy po coś żyje, a w życiu nie przyszłoby mi do głowy coś takiego na Twój temat. Niech da swoją nerkę, w końcu to jego dziewczyna. Jest mody i zdrowy… On nie wie, co on Ci robi?
Potem pada jeszcze kilka tego typu zdań, których już nie pamiętam. Kończę chyba stwierdzeniem, że jej były to chuj.
Szukam w torbie jakiś leków na uspokojenie, ale nie znajduję.
– Chodź, pójdziemy teraz do apteki, kupię ci coś na uspokojenie- mówię.
Powolnym krokiem wchodzimy do sklepu, w którym znajduje się apteka, kupuję nervosan. Łyka. O szkole nie ma już mowy.
– Przecież gdyby mnie zobaczyli w takim stanie to pierwsze co posłaliby mnie do pedagog. -Pada gdzieś po drodze, gdy wychodzimy z supermarketu, gdzie jest apteka. A ja mimo wszystko zupełnie się z tym zgadzam. Po nervosanie zaczyna jeść, łapczywie. Stoimy teraz między jakimś tłumem ludzi.
Lądujemy więc gdzieś w centrum handlowym, oczywiście w „maku”, żeby kupić sobie colę, kawę i po kanapce. Koleś przyjmujący zamówienia nie rozumie, zamiast dwóch coli daje nam jedną, ale trudno. Nie mamy sił już tego prostować. Spędzamy tam około dwóch godzin. Na rozmowie, na przeanalizowaniu całej sytuacji. Przychodzi sms od jej chłopaka. „Zawsze ci mówiłem, że ona to najlepsza przyjaciółka.”
Moja przyjaciółka…?- myślę. W sumie, najpierw koleżanka, potem ktoś z przymusu, a na końcu dziewczyna, z którą wiele przeżyłam. I choć wiedziałam, że nie będzie to przyjaźń na wieki, a każda pójdzie w swoją stronę, jakoś żal mi było tego wszystkiego zostawić. Dziwna przyjaźń…
Po dwóch godzinach idziemy gdzieś do sklepu. Wiem, że dla niej świat w tym momencie wydaje się być wrogi. I choć nie wiem, jak to uczucie złagodzić, bo sama w nim poniekąd często pozostaję z trudną drogą wyjścia, przychodzi mi do głowy pomysł kupienia pierdoły.
Kupujemy więc dwa pierścionki, takie same, bo jest taki trend, że przyjaciółki mają. Dla zabawy.
Mam gdzieś jeszcze ten pierścionek…
Na koniec wysiadamy z busa. Wracamy na tę samą ławeczkę, od której zaczęłyśmy nasze rozmowy. I jeżeli ławka przy chodniku może stać się symbolem, to ona właśnie się nim stała. Usiadłyśmy na niej tak, bez celu.
– Co będziesz robić po południu? -pytam.
– Położę się spać.-odpowiada.
– Zadzwoń wieczorem.
– Dobrze.
Pojawia się myśl, że i tak zapomni.
Przechodzimy na drugą stronę ulicy, czekam, aż wsiądzie w autobus.
A wieczorem, rzeczywiście zadzwoniła.

Tego dnia zawiodłam. Oczekiwania innych ludzi…

( listopad, 2016 rok)

 

„Późno, późno, późno… późno jest.                                                                                                     Sam wiem, że zbyt późno jest, by zaczynać wszystko znów…”

 

 

10 myśli w temacie “Tańczące z wilkami: „Znowu w życiu mi nie wyszło…”

  1. Ale Ty się rozpisujesz. Co nie znaczy, że nie lubię czytać Twoich opowieści. Ja wolę krótsze formy, ostatnio trochę bardziej „spoetyzowane”. U mnie dwójka dzieci, na nic nie ma czasu, posypało mi się zdrowie, nie mogę pracować tyle, co dawniej, wypisałem się ze szpitala, chociaż „szpitalne teksty” mogę jeszcze publikować.
    Pozdrawiam.

    Polubione przez 1 osoba

    1. Wiesz, bardzo mi miło. Dziękuję za Twoje słowa. Podniosły mnie, pozwoliły poczuć się lepiej. Też lubię spoetyzowane formy lecz muszę wcześniej poczuc jakąś melancholię, wtedy jakoś głębiej je odbieram. Szkoda, że zdrowie się posypało. Cóż, wielu ludzi w życiu przechodzi czas gonitwy w momencie, gdy pojawiają się i dotastają dzieci. Ale to też wartościowy czas. Dzięki, z przyjemnością zajrzę do Twoich tekstów, może szkoda, że „szpitalnych”…

      Polubienie

  2. Opisywanie wspomnień i przeżyć pozwala zauważyć pewne rzeczy, coś zrozumieć, a i w pewnym stopniu zyskać do nich dystans i większy dostęp. Niewiele rozumiem z Twojej opowieści, ale myślę, że dobrze. Piszesz to, co w Tobie, co w danym momencie jest w Twojej duszy i głowie, co dla Ciebie istotne. Tj. mam takie wrażenie, że to miejsce na blogu to Twoje miejsce na uporządkowanie, oczyszczenie, jakąś duchową regenerację i rozwój, miejsce bardzo potrzebne. Zresztą, sam fakt, że powstało świadczy o potrzebie 😉

    Polubienie

    1. Opowieść ta Paulo jest bardziej literackim, a wiec w pewnym stopniu stylizowanym tekstem, napisanym w listopadzie 2016 roku. Postanowiłam, że i takie będę tutaj zamieszczać. Z jednej strony fajnie wrócić do wspomnień, z drugiej, nie chcę z tych fragmentów robić całkowitej „terapii”, bardziej właśnie chodzi mi o kontekst stylizowany, bardziej litracki.
      Potrzebne mi to miejsce, by pozbierać resztkę snów…

      Polubienie

  3. Przychodzi sms od jej chłopaka. „Zawsze ci mówiłem, że ona to najlepsza przyjaciółka.” – Nie rozumiem, czy ten sms przyszedł do Ciebie, czy do niej i czy chłopak, który go napisał to jej były czy może teraźniejszy.

    No, i nie wiem, o co chodzi w ostatniej linijce: „Tego dnia zawiodłam. Oczekiwania innych ludzi…”.

    I na samym początku: czy czekałaś na tej ławce na nią czy też może nie chciałaś się znaleźć w szkole?

    Wczoraj po Twojej odpowiedzi byłam zdenerwowana, zła i płakać mi się chciało. Zła byłam, że w ogóle się odezwałam. Takie częste poczucie, że nie pasuję tu, gdzie się znajduję. Nawet tutaj, w świecie wirtualnym. Poczucie, że inni się rozumieją, a ja nie pasuję. Przyszło wspomnienie moich studiów, gdzie naprawdę się starałam, ale nie rozumiałam i nie pasowałam. No, i wspominanie teraz na terapii u mnie dzieciństwa, przypomina mi to nie-pasowanie i samotność, inność.

    Polubienie

  4. Już wyjaśniam: Sms przyszedł do niej, (bo od jej obecnego chłopaka, więc czemu jej chłopak miałby pisać do mnie.) Co do ostatniej i pierwszej linijki, nie podpowiem, tekst jest właśnie pisany w tym stylu, by kazdy mógł go zinterpretować na swój sposób. O to własnie chodzi w pisaniu. Kiedy czytasz książkę, wraz z jej akcją, jawi Ci się jakiś obraz w mózgu, niczym film przed oczyma wyobrażasz sobie bohaterów, gdzie są i co robią. Tak samo jest i tu, a więc zależy, jaki film pojawił się w Twojej głowie 🙂
    To, że ktoś rozumie coś inaczej niż inni, nie oznacza, że nie pasuje. Oznacza to, że rozumuje inaczej. Z jednej strony rozumiem cheć bycia zaakceptowaną, chęć bardzo silną i płynącą gdzieś z wnętrza, z lęku przed odrzuceniem, ale z drugiej strony, gdyby wszyscy myśleni tak samo, nie było by odkryć naukowych, cywilizacja by się nie rozwinęła… Ktoś kiedyś jako pierwszy pomyślał inaczej 🙂

    Polubienie

    1. Dziękuję 🙂
      Hm, ja tę ostatnią linijkę najpierw ni w ząb, a później pomyślałam, że może zawiodłaś oczekiwania innych ludzi, tj. takie normy, jak: szkoła jest najważniejsza, nie wolno wagarować. Te trzy kropki na koniec sprawiają, że jestem zdezorientowana.
      A drugi mój pomysł to taki, że może z późniejszej perspektywy miałaś poczucie, że mogłaś postąpić inaczej, bardziej jej pomóc. Tylko wtedy dziwne dla mnie jest: oczekiwania innych ludzi…
      Albo może miałaś poczucie, że przyjaciółka czego innego od Ciebie oczekiwała, innego wsparcia. Albo inni oczekiwali, że rozwiążesz jej problemy. Może nierealne oczekiwania innych.

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s